در سالهای اخیر و مشخصا در ماههای پس از جنگ «دستمزد واقعی کارگران» سقوط سنگینی را تجربه کرده است. طبق استانداردهای جهانی، دستمزد روزانه زیر ۱۰ دلار به معنای فقر مطلق است و اصولاً تشکلها و نهادهای بینالمللی ازجمله کنفدراسیون جهانی اتحادیهها و سندیکاهای کارگری، کارگرانی را که دستمزد روزانهشان زیر ۵ دلار است، کارگران فقیر مطلق یا کارگرانی مینامند که در آستانه قحطی و گرسنگی قرار دارند.
در یک بازه زمانی ده ساله، پایه مزد کارگران مشمول قانون کار یا همان «دستمزد واقعی طبقه کارگر» از ۲۳۲ دلار به ۸۳ دلار تنزل یافته یعنی دستمزد واقعی کارگران، 10 سال پیش ۲.۷ برابر امروز بوده است
به این ترتیب و براساس تعاریف رسمی، کارگرانی که حقوق ماهانهشان در محدوده ۱۰۰ دلار است، کارگران «فقیر مطلق» و در معرض گرسنگی هستند و متاسفانه بخش اعظم کارگران ایرانی امروز در همین گروه قرار دارند.
پایه مزد که به کمتر از ۸۳ دلار رسیده است
تا دوم شهریورماه، قیمت دلار در بازار ایران به مرز ۲۰۰هزار تومان رسیده است. امسال حداقل دستمزد کارگران متاهل با یک فرزند با احتساب همه مزایا، ۲۴ میلیون و ۹۰۰ هزار تومان است که معادل ۱۲۴ دلار است. پایه مزد کارگران در سال جاری، ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان تعیین شده که با نرخ دلار امروز ۸۳ دلار است.
پایه مزد کارگران ایرانی در حالی به ۸۳ دلار تنزل یافته که براساس گزارشهای جهانی، مزدبگیران ایران با دستمزد متوسط ۸۵ دلاری، در بین کشورهایی که کمترین دستمزد را دریافت میکنند، رتبه سوم را به خود اختصاص دادهاند.
این سقوط، یک سقوط با شیب تند و بسیار بیسابقه است. از یک طرف، بهرغم نرخ رسمی ۴۲ میلیون تومانی سبد معیشت در اسفند ۱۴۰۴، نمایندگان شرکای اجتماعی در نهادی به نام شورای عالی کار که زیر استیلای دولت قرار دارد و به طور مداوم و سیستماتیک، دستمزد کارگران را سرکوب میکند، پایه مزد را ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان تعیین کردند که دریافتی کارگران مجرد را به کمی بیش از ۲۱ میلیون و کارگران متاهل و صاحب یک فرزند را به ۲۴ میلیون تومان رساند. از سوی دیگر، پس از جنگ و بحرانهای اخیر، نرخ دلار بیمحابا افزایش یافت و در …
