شیدا آریایی پور
آرمان امروز : هر بار که روزنهای برای کاهش تنش و باز شدن مسیر گفتوگو شکل میگیرد، عدهای چنان رفتار میکنند که انگار از شکست مذاکره سود میبرند. هنوز گفتوگو به نتیجه نرسیده، موجی از شعارها، اقدامات و پیامهای تحریکآمیز آغاز میشود؛ رفتارهایی که نه کمکی به منافع ملی میکنند و نه حتی کوچکترین اثری بر حل مشکلات اقتصادی کشور دارند.
پرسش اینجاست؛ بهای این رفتارها را چه کسی میپردازد؟ آیا این افراد که با دیدگاه تند برای کشور مشکل ایجاد می کنند و از بودجه عمومی حقوق میگیرند، فشار تورم، سقوط ارزش پول ملی، تعطیلی کسبوکارها و هزار دردسر جوانان را تحمل میکنند؟ یا این مردم هستند که هر روز کوچکتر شدن سفرههایشان را به چشم میبینند؟ اگر مذاکره قرار است ابزاری برای دفاع از منافع کشور باشد، چرا همزمان اقداماتی انجام میشود که عملاً طرف مقابل را از ادامه گفتوگو دور میکند؟ این تناقض را چگونه میتوان توجیه کرد؟ آیا یک نمایش تبلیغاتی یا یک برنامه جنجالی تلویزیونی میتواند سرمایهگذاری جذب کند، کارخانهای را احیا کند یا قیمت کالاهای اساسی را کاهش دهد؟ پاسخ روشن است؛ خیر.
در این میان، مسئولیت صدا و سیما سنگینتر از همیشه است. رسانهای که با پول بیت المال اداره میشود، جایز نیست به بلندگوی هیجانهای سیاسی تبدیل شود و از دغدغه اصلی جامعه یعنی اقتصاد و معیشت فاصله بگیرد. پرداختن به برنامههایی که پیام تقابل و دشمنی را برجسته میکنند …
