به گزارش گروه رسانهای شرق،
فاطمه عیسیزاده-پژوهشگر حوزه سایکونوروایمونولوژی: خواب شبانه، برخلاف ظاهر آرام آن، یکی از فعالترین و حیاتیترین دورههای زندگی بیولوژیک است. در این زمان، مغز به پردازش اطلاعات روزانه، تثبیت حافظه و ترمیم فرایندهای عصبی میپردازد. خواب کافی و باکیفیت، تنها ابزاری برای رفع خستگی جسمی نیست، بلکه ستون اصلی تنظیم هیجانی و ثبات روانی در ساعات بیداری به شمار میآید. ارتباط میان خواب و سلامت روان دوطرفه و بسیار دقیق است. پژوهشهای حوزه علوم اعصاب نشان میدهند که در طول خواب عمیق، شبکههای عصبی مرتبط با پردازش احساسات بازسازی میشوند. هنگامی که چرخه خواب مختل میشود، توانایی مغز برای مدیریت پاسخهای هیجانی کاهش مییابد؛ این مسئله باعث میشود اتفاقات روزمره، آزاردهندهتر و چالشبرانگیزتر از حد معمول به نظر برسند. به عبارت دیگر، کمبود خواب آستانه تحمل فرد را در برابر ناکامیها پایین میآورد و انجام کارهایی مانند تمرکزکردن، تصمیمگیری، حل مسئله و بهخاطرسپردن امور روزمره را دشوارتر میکند. طبق گزارشهای «بنیاد ملی خواب»
(National Sleep Foundation) بزرگسالان سالم برای حفظ سلامت جسمی و روانی، به ۷ تا ۹ ساعت خواب شبانه نیاز دارند. شواهد علمی تجمیعشده در مطالعات مختلف تأیید کردهاند که کاهش مداوم کیفیت خواب، با افزایش خطر اختلالات خلقی و کاهش بازدهی شناختی مرتبط است؛ چراکه کمبود خواب فرصت لازم برای ترمیم شبکههای عصبی و پردازش اطلاعات مغز را از بین میبرد و فرد را در وضعیتی از بدخلقی، کاهش شفافیت ذهنی و حساسیت بیشتر نسبت به دشواریهای روزمره قرار میدهد. برای ارتقای کیفیت خواب، رعایت نظم در برنامه روزانه اهمیت ویژهای دارد. تعیین زمان ثابت برای خوابیدن و بیدارشدن، حتی در روزهای تعطیل، به تثبیت ساعت …
