به گزارش گروه رسانهای شرق،
پژوهش جدید بر پایه بررسی مرجانهای باستانی و امروزی در جزایر گالاپاگوس آمریکای جنوبی نشان میدهد النینوهای رخ داده در ۴۰ سال گذشته از هر النینوی ثبت شده در ۱۰۰۰ سال پیش از حدود سال ۱۸۵۰ شدیدتر بودهاند، یافتهای که شواهد دیگری از تاثیر گرمایش ناشی از فعالیتهای انسانی بر اقلیم زمین ارائه میکند.
نتایج نشان میدهد شدت چرخههای النینو ـ نوسان جنوبی (ENSO) در دهههای اخیر به شکل محسوسی افزایش یافته و همزمان با افزایش دمای میانگین جهان تغییر کرده است. النینو ـ نوسان جنوبی، پدیده اقلیمی جهانی است که بر اثر تغییر در الگوهای باد و دمای سطح آب در مناطق گرمسیری اقیانوس آرام شکل میگیرد و میتواند روند گرمایش این منطقه را تقویت کند.
در شرایط معمول، بادهای تجاری، آب گرم سطح اقیانوس را از شرق به غرب میرانند اما زمانی که این بادها ضعیف میشوند، آب گرم به سمت شرق و سواحل آمریکای جنوبی حرکت میکند و یک رویداد النینو شکل میگیرد. نقطه مقابل النینو، پدیدهای است که با سرد شدن آبهای سطحی همراه میشود و «لانینا» نام دارد.
پاسخ گردش جوی به چرخه النینو ـ لانینا میتواند در بخش غربی اقیانوس آرام به خشکسالی منجر شود. این شرایط به نوبه خود بادهای تجاری را ضعیفتر میکند و باعث تداوم شرایط النینو برای یک تا دو سال میشود. تغییرات دما و بارش که از مناطق گرمسیری اقیانوس آرام آغاز میشوند، میتوانند بر آبوهوای سراسر جهان اثر بگذارند.
در روزهای اخیر نیز مقامهای اقلیمی در نقاط مختلف جهان درباره احتمال وقوع «ابر النینو» هشدار دادهاند، پدیدهای که پیشبینی میشود در اواخر ۲۰۲۶ یا اوایل ۲۰۲۷ به اوج برسد و خطر خشکسالی و آتشسوزیهای گستردهتر در استرالیا و اندونزی و همچنین فصلهای موسمی خشکتر در جنوب و جنوبشرق آسیا را به همراه داشته باشد. …
