به گزارش گروه رسانهای شرق،
سفر روز گذشته بدر البوسعیدی، وزیر خارجه عمان، به تهران و دیدارش با عراقچی در مقطعی رخ میدهد که معادلات درباره ایران و تنگه هرمز بیش از گذشته درهمتنیده و پیچیده شده است. این سفر که در چارچوب رایزنیهای مستمر تهران و مسقط درباره مسائل دوجانبه و منطقهای انجام میشود، اکنون معنایی فراتر از یک دیدار دیپلماتیک معمول یافته است. عمان در حالی بار دیگر به تهران آمده که از روز دوشنبه، واشینگتن کارزار تازهای از تحریمهای گسترده علیه ایران را آغاز کرده و همزمان فشار بر شبکههای اقتصادی و شرکای تجاری تهران را افزایش داده است. این همزمانی، معادلات را دشوارتر کرده است.
فشار اقتصادی آمریکا دیگر صرفا در مرزهای ایران متوقف نمیماند و با تهدید به هدفگیری بازیگران و شبکههایی که با تهران همکاری میکنند، میتواند دامنهای فرامرزی پیدا کند. در چنین فضایی، هر ابتکار دیپلماتیکی درباره تنگه هرمز ناگزیر در سایه محاسبات بزرگتر امنیتی، اقتصادی و ژئوپلیتیک قرار میگیرد. از همین منظر، سفر البوسعیدی را باید در نقطه تلاقی دو روند متعارض دید؛ از یک سو تلاش ایران و عمان برای ساماندادن به مناسبات خود بهعنوان دو کشور ساحلی هرمز و از سوی دیگر کوشش واشینگتن برای اعمال فشار حداکثری و محدودکردن فضای مانور اقتصادی و سیاسی تهران. اهمیت مذاکرات تهران و مسقط نیز دقیقا در همینجاست. آنچه میان دو کشور در حال شکلگیری است، صرفا توافقی درباره عبور شناورها نیست؛ بلکه مجموعهای از ترتیبات فنی و حقوقی برای مدیریت ترافیک دریایی، مسیرهای ورود و خروج، تبادل اطلاعات و هماهنگی امنیتی را دربر میگیرد. بنابراین، تفاهم احتمالی تهران و مسقط را باید کوششی برای ایجاد یک سازوکار باثبات میان دو کشور ساحلی دانست؛ سازوکاری که میتواند حتی در فضای پرتنش کنونی، کانال گفتوگو و همکاری را باز نگه دارد. با این حال، دشواری اصلی آنجاست که این روند باید در برابر فشارهای بیرونی نیز دوام بیاورد. عمان در سالهای گذشته توانسته است جایگاه خود را بهعنوان میانجی و کانال ارتباطی میان بازیگران متخاصم حفظ کند. اکنون اما واشینگتن با گسترش تحریمها، …
