به گزارش مردم سالاری آنلاین، کامرانی مشهدی به عنوان مخترع، سابقه ثبت اختراع در حوزه صنعت هوایی و فناوریهای مرتبط با ناوبری را در کارنامه خود دارد. بر اساس گواهی ثبت اختراع موجود، اختراع وی با عنوان «هواپیمای بدل با تکنیک ناوبری» در نظام ثبت اختراعات به ثبت رسیده و گواهی آن نیز صادر شده است. این گواهی، که حمایت قانونی از اختراع را برای مدت ۲۰ سال از تاریخ ثبت پیشبینی میکند، بخشی از مسیر علمی و فنی او را در حوزهای نشان میدهد که از پیچیدهترین عرصههای مهندسی و فناوری به شمار میرود.اما آنچه دیدگاه کامرانی مشهدی را درباره این مسیر متمایز میکند، صرفاً عنوان یک اختراع نیست؛ بلکه نوع نگاه او به منافع ملی و توسعهگرایی در صنعت هوایی کشور است. او معتقد است توسعه صنایع پیشرفته زمانی میتواند به یک دستاورد پایدار تبدیل شود که در کنار استفاده از دانش جهانی، ظرفیت متخصصان داخلی نیز جدی گرفته شود و اعتماد به توانایی جوانان و مهندسان ایرانی به یک اصل در سیاستگذاری و برنامهریزی صنعتی تبدیل شود.
کامرانی مشهدی درباره انگیزه خود از ورود به این عرصه میگوید: «واقعیت دیدگاه من بر پایه منافع ملی و توسعه ملیگرایی در صنعت هوایی کشور بود؛ جایی که متخصصین این صنعت باور داشتند دانشی غیربومی آن را احاطه کرده و به هیچ عنوان قابل نفوذ نیست.»این نگاه، نقطه آغاز باور او به امکان تولید دانش و فناوری در داخل کشور بوده است.
به اعتقاد وی، بسیاری از الگوریتمها، روشها و نظامهای فنی و مهندسی را میتوان با تکیه بر دانش متخصصان داخلی طراحی، تولید و توسعه داد؛ مشروط بر آنکه فضای لازم برای پژوهش، تجربه، آزمون و خطا و بهکارگیری ایدههای جوانان فراهم شود.او در ادامه تأکید میکند که همین باور، که ریشه در تفکر و نهاد فکری او دارد، به وی کمک کرده است تا در مسیر تحقق ایده خود گام بردارد. از نگاه او، صنعت هوایی ایران اگرچه صنعتی پیچیده، تخصصی و نیازمند دانش روز است، اما تجربه مهندسان و متخصصان ایرانی در سالهای گذشته نشان داده که بسیاری از نیازهای این حوزه را میتوان با اتکا به توان داخلی پاسخ داد و برای آینده نیز زیرساختهای علمی و پژوهشی گستردهتری ایجاد کرد.
کامرانی مشهدی البته بر این باور نیست که توسعه فناوری باید به معنای کنار گذاشتن کامل دانش و تجربه جهانی باشد. او استفاده از نمونهها و تجربههای غیربومی را در نظام توسعهای صنعت هوایی دارای اهمیت میداند، اما میان بهرهگیری از فناوری جهان و وابستگی فکری و تکنولوژیک تفاوتی اساسی قائل است. به اعتقاد او، میتوان از تجربه کشورهای دیگر آموخت، فناوریهای موجود را مطالعه کرد و از دستاوردهای علمی جهان بهره گرفت، اما این بهرهگیری نباید به قیمت تضعیف اعتمادبهنفس متخصصان داخلی تمام شود.
از دیدگاه او، یکی از مهمترین سرمایههای صنعت هوایی ایران، نیروی انسانی جوان و متعهدی است که میتواند با پژوهش و تجربه، راههای تازهای برای حل مسائل فنی پیدا کند. بنابراین، اگر قرار باشد صنعت هوایی کشور در بلندمدت به توسعه پایدار برسد، لازم است علاوه بر سرمایهگذاری اقتصادی، بر زیرساختهای فکری، پژوهشی و آموزشی نیز سرمایهگذاری شود.مسیر محمدرضا کامرانی مشهدی را میتوان نمونهای از همین نگاه دانست؛ نگاهی که اختراع را نه نقطه پایان، بلکه نقطه شروع یک مسیر بزرگتر میبیند.
مسیر او از یک ایده و ثبت یک اختراع آغاز شده، اما چشماندازی که درباره آینده فناوری در کشور ترسیم میکند، به موضوعی فراتر از یک دستاورد شخصی مربوط میشود: باور به توان متخصص ایرانی برای اندیشیدن، طراحی کردن، ساختن و توسعه دادن.در چنین نگاهی، آینده صنعت هوایی ایران تنها در خرید یا انتقال فناوری خلاصه نمیشود؛ بلکه در توانایی کشور برای تبدیل دانش به فناوری، فناوری به محصول و محصول به زیرساختی پایدار برای توسعه ملی معنا پیدا میکند.
کامرانی مشهدی معتقد است اگر اعتماد به جوانان متخصص با پژوهش، حمایت و فرصت کافی همراه شود، میتوان گامهای بلندتری برای ساخت آیندهای برداشت که در آن صنعت هوایی ایران، بیش از گذشته بر دانش و توان داخلی خود تکیه داشته باشد.
