نامجو برگشت که بماند یا بخواند؟

هفت صبح|  در ویدئویی که پیش از سوار شدن به پرواز تهران ضبط کرده، خطوط چهره‌اش عمیق‌تر از روزهایی است که «ترنج» را روی سه‌تار می‌کوبید و با حنجره‌ای عاصی، آواز سنتی را در خردکن بلوز و راک می‌انداخت. محسن نامجو، بیست سال پس از خروج از ایران، رو به دوربین نشسته و با لحنی آرام و کمی خسته می‌گوید:

«واقعا به مرحله‌ای از زندگی رسیده‌ام که احساس می‌کنم بس است؛ کافی است غربت... برای من واقعا هیچ تفاوتی ندارد که در ایران بتوانم کار موسیقی کنم یا فعالیت فرهنگی انجام دهم؛ مهم این است که در آنجا باشم، در وطن، کنار دوستانم، خانواده‌ام، خواهرانم و اقوامم و بتوانم این چند صباح باقی‌مانده از عمر را در کنار آنها لذت ببرم.»

  …