هفت صبح| بیماری سرطان پس از پائولو روسی و جیان لوکا ویالی، جان یکی دیگر از اسطورههای فوتبال ایتالیا را گرفت و این بار؛ فرانکو بارهسی! جوزپه بارهسی برادر فرانکو که 2 سال از او بزرگتر بود یک آثمیلانی متعصب بود که از آکادمی اینترمیلان (رقیب آثمیلان) فوتبالش را آغاز کرد و به سطوح بالا رسید. سرنوشت فرانکو (بارهسی) برادر کوچکتر اما عجیب و متفاوت بود؛ فرانکو عاشق اینترمیلان بود اما به دلیل جثه کوچکش در تستهای این باشگاه مردود شد تا راهی تیم رقیب شود.
کوچولو (لقب فرانکو بارهسی) خیلی زود جای خودش را در تیم میلان باز کرد و خاطر هوش دفاعی، جایگیری بینقص و رهبری فوقالعاده، یکی از بهترین مدافعان تاریخ فوتبال لقب گرفت. با حضور آریگو ساکی و سپس فابیو کاپلو، بارهسی به رهبر خط دفاعی یکی از قدرتمندترین تیمهای تاریخ فوتبال تبدیل شد. در کنار مالدینی، کاستاکورتا و تاسوتی، خط دفاعی افسانهای میلان را تشکیل داد. او سالها بازوبند کاپیتانی را بر بازو بست و نقش مهمی در قهرمانیهای داخلی و اروپایی باشگاه داشت. بسیاری از مهاجمان بزرگ دنیا، بازی مقابل او را یکی از سختترین تجربههای دوران حرفهای خود میدانستند.
بارهسی با وجود قد نهچندان بلند (یک متر و 76 سانتیمتر)، به لطف هوش تاکتیکی، جایگیری فوقالعاده و زمانبندی دقیق در تکلها، تقریبا همیشه مهاجمان را مهار میکرد. او استاد اجرای آفسایدگیری بود و از بهترین لیبروهای تاریخ فوتبال محسوب و همواره با فرانس بکنباوئر اسطوره فوتبال آلمان مقایسه میشد. توانایی رهبری، پاسهای دقیق …
