بسیاری از ما این احساس را داریم که از قطار زندگی جا مانده ایم و انگار همه در حال پیشرفت هستند و ما در جایی متوقف شده ایم. به این وضعیت شتاب
بسیاری از ما این احساس را داریم که از قطار زندگی جا ماندهایم و انگار همه در حال پیشرفت هستند و ما در جایی متوقف شدهایم. به این وضعیت «شتاب اجتماعی» میگویند؛ حالتی که در آن یاد گرفتهایم به جای زندگی کردن، فقط «بدویم». هر روز در فضای مجازی میبینیم کسی در سن پایین به موفقیتهای بزرگی رسیده است و ناخودآگاه فکر میکنیم اگر ما هم سریع به جایگاهی نرسیم، شکست خوردهایم. اما حقیقت این است که ما آرامش و جوانی خود را میفروشیم تا تنها یک «عنوان» بخریم؛ در حالی که هیچکس در لحظات آخر زندگیاش نمیگوید «کاش زودتر به جایگاه مدیریتی رسیده بودم»، بلکه میگوید «کاش بیشتر زندگی کرده بودم».
دکتر منیره مهدیپور، روانشناس، میگوید بسیاری از جوانان ۱۸ تا ۳۰ سال با همین حس «عقبافتادگی» دست و پنجه نرم میکنند. مشکل این است که ما «پشتصحنه» پر از نقص زندگی خود را با «ویترین» فیلترشدهی دیگران مقایسه میکنیم. وی تأکید میکند که بسیاری از موفقیتهای سریع، نتیجهی پشتوانههای اجتماعی و مالی هستند و مقایسهی خود با آنها، ما را به سمت خودسرزنشی و افسردگی میبرد.
راه نجات در این است که بپذیریم هر انسانی مسیر خاص خود را دارد و کند بودن، نقص نیست، بلکه یک هنر است. موفقیت واقعی یعنی هر روز کمی بهتر از دیروز بودن. پس بیایید یاد بگیریم دوباره «زندگی» کنیم، نه اینکه فقط «برسیم».
