هفت صبح، مرتضی مهدیزاده | صفحه گوشی روشن است وبچه 6 ساله خانواده مشغول بازی با آن. انگشتهای کوچکش مدام روی صفحه حرکت میکنند و مرحله به مرحله جلو میرود. کنار دستش یک بطری نوشابه و بستهای خوراکی نیمهخورده مانده و اسباببازیهای گوشه اتاق که مدتهاست کسی سراغشان نرفته است. ساعتها میگذرد، بدون اینکه کودک از جایش بلند شود. بازی و سرگرمی حالا بیشتر در همان صفحه کوچک خلاصه شده است. جایی که میشود نشست، بازی کرد و همزمان خوراکی خورد.
دنیای کودکی هم مثل بسیاری چیزهای دیگر عوض شده است. کوچههایی که یک زمانی محل قرار بچهها برای فوتبال، دوچرخهسواری و بازیهای گروهی مثل هفت سنگ، قایم باشک و....بودند، حالا برای بسیاری از آنها بخشی از خاطرات نسلهای قبلاند. بازی کردن دیگر همیشه به بیرون رفتن از خانه، پیدا کردن همبازی و چند ساعت دویدن نیاز ندارد. کافی است گوشی یا تبلت روشن شود تا دنیایی ازانواع بازی و سرگرمیها در اختیارکودک قرار بگیرد.
اما این تغییر فقط به فناوری برنمیگردد. شهرها بیشتر برای تردد خودروها طراحی شدهاند تا برای بچهها و زندگی، فضای امن برای بازی کودکان محدودتر شده، والدین زمان کمتری برای همراهی با بچهها دارند و نگرانی درباره بازی آنها در فضای بیرون بیشتر شده است. در چنین شرایطی، گوشی و تبلت به یکی از سادهترین گزینهها برای پر کردن ساعتهای خالی بچهها تبدیل شدهاند. سرگرمیای که نه پارک میخواهد، نه همبازی و نه حتی بلند شدن از جای خود.
همزمان، شکل غذا خوردن هم تغییر کرده است. فستفود، نوشابه، تنقلات و خوراکیهای پرکالری سهم قابل توجهی در تغذیه برخی کودکان پیدا کردهاند. ترکیب این دو تغییر، یعنی تحرک کمتر و دریافت کالری بیشتر، همان نقطهای است که نگرانی درباره اضافهوزن و چاقی کودکان را جدی میکند.
اما مسئله فقط شکل تازه سرگرمی نیست. وقتی دویدن و بازی کردن جای خود را به ساعتها نشستن پای صفحه نمایش میدهد و خوراکیهای پرکالری هم سهم بیشتری در برنامه روزانه بچهها پیدا میکنند، اضافهوزن و چاقی میتواند زودتر سراغشان بیاید. زنگ خطری که کارشناسان میگویند ممکن است اثرش سالها بعد، در قالب شیوع موجی از بیماریهایی مثل دیابت دیده …
