به گزارش دنده 6 – در حین فیلمبرداری ویدئویی برای در تاپگیر، فاصله ایمنی را با آپولو اوو حفظ میکردم تا بدنه تشنه داونفورس و تیغ مانند آن مرا مثل یک کشتارگاه فیبر کربنی قاچ نکند! در همان لحظه یک سؤال مدام در سرم میچرخید: چطور ممکن است این خودرو مجوز تردد جادهای داشته باشد؟ تکههای بیرونزده لاستیک و بالههای کوچک تیغ مانند در جایجای بدنه که نگاه کنید به چشم میخورند. پیشرانه V12 این خودرو کاملاً بدون سیستم خفهکننده صدا است و با نسبت غنی سوخت و هوا کار میکند؛ بنابراین وقتی از دور آرام گاز میخورد، ابری از دود سیاه از آن خارج میشود. این ماشین آنقدر افراطی و بدون فیلتر است که اصلاً جواز تردد در جاده را ندارد. استفاده از اوو برای رفتن به خرید، درست مثل این است که سوار جنگنده یوروفایتر تایفون شوید یا از آن تراکتورهای غولپیکری که ناسا برای جابهجایی راکتها به سکوی پرتاب استفاده میکند، برای تردد شهری کمک بگیرید!
چالشهای سخت استانداردسازی
در ابتدا، این موضوع باعث شد احترام کمتری برای آن قائل شوم زیرا بخش واقعاً دشوار ساخت یک سوپراسپرت مدرن این نیست که بتواند در خط مستقیم سریع باشد، مثل یک شیء مغناطیسی به آسفالت بچسبد یا بدون منفجر شدن، پیاپی دور موتور را تا کاتآف بالا ببرد. بخش سخت ماجرا، پاس کردن تستهای تصادف، میزان سروصدا، برخورد با عابران پیاده و آلایندگی است. کارهایی بهشدت خستهکننده اما کاملاً ضروری. هرچند رانندگی با آستونمارتین والکری در خیابان کار نسبتاً دشواری است اما همین حقیقت که میتوانید قانوناً یکی از آنها را به خیابان بیاورید و در کنار تاکسیها، اسکوترها و هاچبکها رانندگی کنید، معیاری از توجه دقیق و همهجانبه به جزئیات است. این کار همچنین سرسامآور گران، دیوانهوار دشوار و شاید کاملاً بیمعنی باشد. بیشتر بخوانید: مشخصات و امکانات نیسان سیلفی e-POWER پلاس وارداتی + کاتالوگ
قوانین خیابانی در دنیای واقعی
از دستاندرکاران آپولو پرسیدم که آیا آن ده نفر آدم دیوانهای که یک دستگاه اوو خریدهاند، از اینکه نمیتوانند آن را در خیابان برانند ناراحت هستند یا خیر. پاسخ آنها این بود که «شک داریم این موضوع مانع خریدشان شود.» من داشتم به این مسئله از زاویه دید بریتانیایی نگاه میکردم. اینجا در بریتانیا، با وجود …
