بیانیه نهم ـ سکوت سازمانی؛ آرامش خطرناک
سکوت سازمانی زمانی آغاز میشود که افراد میبینند، میدانند و میفهمند؛ اما دیگر نمیگویند. نوشته های مشابه انتقاد روزنامه اصولگرا به سن معاون اول رئیس جمهور / انتظار می رفت فردی جوانتر با روحیه عملیاتی منصوب شود 1403/05/08 سوال یک نماینده از وزیر راه/ چرا در بلیط هواپیماهای داخلی انگلیسی نوشته میشود؟ 1404/09/15
خطا دیده میشود، اما هشدار داده نمیشود.
تصمیم نادرست تشخیص داده میشود، اما نقد نمیشود.
نظر کارشناسی وجود دارد، اما هرگز به میز مدیر نمیرسد.
اینجا مسئله کمبود دانش نیست؛
مسئله، خاموش شدن صدای دانایی است.
وقتی نقد هزینه داشته باشد، صراحت با سوءظن مواجه شود، پرسشگری بیاثر بماند و تعریف و تمجید جای حقیقت را بگیرد، کارکنان و کارشناسان یک درس تلخ یاد میگیرند:
سکوت، کمهزینهتر از حقیقتگویی است.
از اینجا، آرامشی خطرناک شکل میگیرد.
جلسهها آرامتر میشوند.
گزارشها امیدوارکنندهتر میشوند.
مخالفتها کمتر میشوند.
مدیر احساس میکند همه با او همراهاند.
اما واقعیت ممکن است چیز دیگری باشد.
خبرهای خوب بالا میروند و خبرهای بد در طبقات پایین دفن میشوند.
و چه خطرناک است مدیری که نبود مخالفت را با وجود موافقت اشتباه میگیرد.
⸻
سکوت، نشانه سلامت نیست
سازمانی که در آن هیچکس سؤال نمیکند، الزاماً سازمان موفقی نیست.
ممکن است سازمانی باشد که در آن افراد دیگر امیدی به شنیده شدن ندارند.
بهای این سکوت سنگین است:
* خطاهای پنهان؛
* تصمیمهای نادرست؛
* فرسایش اعتماد؛
* تضعیف انگیزه کارشناسی؛
* و در نهایت، خروج نیروهای توانمند.
تا روزی که مسئلهای که ماهها یا سالها کسی جرئت بیانش را نداشته، در قالب یک بحران خودش را نشان دهد.
آن روز دیگر نمیتوان پرسید:
