به گزارش سیتنا، اخترشناسان بر این باورند که ماه ۴.۵ میلیارد سال پیش، زمانی که جسمی به اندازه سیاره مریخ به نام «تیا» (Theia) با زمین برخورد کرد، شکل گرفته است.
تیا در این برخورد بهطور کامل نابود شد و اکنون تنها ردپایی از مواد معدنی آن در پوسته زمین و ماه باقی مانده است.
اکنون دانشمندان «موسسه تحقیقات منظومه شمسی ماکس پلانک» میگویند که سرانجام از منشأ مرموز تیا پرده برداشتهاند.
پژوهشگران با بررسی دقیق نسبت مواد معدنی در زمین و ماه، دریافتهاند که تیا احتمالاً در کجا شکل گرفته است.
دکتر تیمو هوپ، نویسنده اصلی این پژوهش، به روزنامه «دیلی میل» گفت: «تیا احتمالاً یکی از دهها یا صدها جنین سیارهای بوده که با برخورد به یکدیگر، سیارات را تشکیل دادهاند.»
دکتر هوپ مطرح میکند که تیا زمانی در مداری پایدار در بخش داخلی منظومه شمسی و در فاصلهای نزدیکتر به خورشید نسبت به موقعیت کنونی زمین، قرار داشته است.
این بدان معناست که در ۱۰۰ میلیون سال نخستِ عمر منظومه شمسی، زمین همسایهای پنهان داشته که اکنون بهکلی ناپدید شده است.
هنگامی که «تیا» (Theia) با زمین برخورد کرد، تمام موادی که از این برخورد جان سالم به در بردند، جذب زمین یا ماه شدند.
اگر هم بخشی از این بقایا به بیرون پرتاب شده باشد، از مدار پایدار خود خارج شده و مدتهاست که از دسترس مطالعات علمی خارج و ناپدید شده است.
بنابراین، با وجود اینکه دانشمندان از وجود «تیا» اطمینان دارند، تعیین ویژگیها و ماهیت آن بسیار دشوار بوده است.
با این حال، تمام مواد موجود در منظومه شمسیِ امروز، همچنان سرنخهایی درباره منشأ خود در بر دارند.
ایزوتوپها گونههایی از عناصر هستند که تعداد نوترونهای متفاوتی در هسته اتمی خود دارند.
در باستانشناسی، پژوهشگران برای تعیین قدمت مواد زیستی، در فرآیند تاریخگذاری کربنی، میزان این ایزوتوپها (مانند کربن-۱۴) را بررسی میکنند.
در اخترشناسی نیز دانشمندان میتوانند از فرآیندی مشابه بهره ببرند.
هنگام شکلگیری منظومه شمسی، ایزوتوپهای عناصر گوناگون به طور یکنواخت توزیع نشده بودند.
پژوهشگران بر این باورند که ماه زمانی شکل گرفت که سیارهای به اندازه مریخ به نام «تیا» با زمینِ نخستین برخورد کرد. در جریان این …
