به گزارش نبض بازار ، تحول نظام بانکی در جهان طی سالهای اخیر بیش از هر چیز با توسعه بانکداری دیجیتال و ظهور نئوبانکها شناخته میشود؛ کسبوکارهایی که تلاش کردند بسیاری از خدمات سنتی بانکی را بدون نیاز به شعب فیزیکی و از طریق تلفن همراه در اختیار مشتریان قرار دهند. این الگو در ایران نیز با فاصلهای اندک مورد توجه بانکها قرار گرفت و به مرور زمان تقریباً تمامی بانکهای بزرگ کشور، بازوی دیجیتال خود را راهاندازی کردند تا بتوانند پاسخگوی تغییر رفتار مشتریان و افزایش تقاضا برای خدمات غیرحضوری باشند.
امروز بانکداری دیجیتال دیگر به افتتاح حساب آنلاین یا انتقال وجه محدود نیست. کاربران انتظار دارند بتوانند از طریق یک اپلیکیشن، تسهیلات دریافت کنند، قبوض خود را بپردازند، سرمایهگذاری انجام دهند، خرید اقساطی داشته باشند و حتی خدماتی مانند رزرو هتل یا خرید بلیت سفر را نیز بدون خروج از همان محیط انجام دهند. همین تغییر نیازها باعث شده رقابت میان نئوبانکهای ایرانی از مرحله ارائه خدمات پایه عبور کند و به سمت توسعه اکوسیستمهای جامع خدمات مالی و سبک زندگی حرکت کند.
نئوبانکها چگونه به یکی از بازیگران اصلی بانکداری ایران تبدیل شدند؟
رشد استفاده از خدمات دیجیتال در سالهای اخیر، فرصت تازهای را پیش روی نظام بانکی کشور قرار داد؛ فرصتی که بانکها تلاش کردند از طریق ایجاد شعب دیجیتال و ارائه خدمات غیرحضوری از آن بهره ببرند. نتیجه این روند، شکلگیری بازاری بود که امروز نزدیک به ۱۹ نئوبانک در آن فعالیت میکنند. آبانک، امیدبانک، بانکت، بانکینو، بلوبانک، باجت، توبانک، ویپاد، سیبانک، کیوبانک، متابانک، فرارفاه، نشانبانک و هایبانک تنها بخشی از بازیگران این بازار هستند که هر یک با تکیه بر بانک مادر خود، خدمات دیجیتال را به مشتریان ارائه میکنند. این تنوع نشان میدهد بانکداری دیجیتال دیگر یک پروژه آزمایشی نیست، بلکه به بخشی جداییناپذیر از راهبرد توسعه بانکها تبدیل شده است.
با وجود رشد سریع این بازار، ساختار نئوبانکها در ایران تفاوت مهمی با نمونههای بینالمللی دارد. بر اساس ضوابط بانک مرکزی، هیچ نئوبانکی اجازه فعالیت مستقل بهعنوان یک بانک مجزا را ندارد و تمامی این پلتفرمها باید در قالب واحدهای دیجیتال بانکهای دارای مجوز فعالیت کنند. به همین دلیل، هرچند برندهای …
