به گزارش بنکر ، چند ماهی است که بازار گفتوگوهای دیپلماتیک داغ شده. اما آنچه در پشتپرده میگذرد، روایتی دیگر دارد. مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، دیروز در گفتوگویی تلویزیونی با مردم، جزئیات تازهای از تفاهم اسلامآباد را برملا کرد.
به گفته او، شورای عالی امنیت ملی پیش از آنکه موضوع به پاکستان برسد، به جمعبندی رسیده بود. از ۱۳ عضو، ۱۲ نفر به این تفاهم رأی دادند. رهبر انقلاب نیز شرط کرده بودند که اگر سهچهارم اعضا به این نگاه رأی دهند، پذیرفته خواهد شد.
در بیش از ۹ بند این تفاهم، طرف مقابل متعهد شده بود اقداماتی را انجام دهد. تنها در یک بند – که به مسائل هستهای مربوط میشد – باید روالی خاص طی میشد. اما آنچه در عمل رخ داد، چیز دیگری بود. از وعدههای ۳۰۰ میلیارد دلاری تا تنگهای که باز نشد
قرار بود محاصره و تحریمها برداشته شود. جنگ لبنان متوقف گردد. پولهای بلوکهشده ایران آزاد شود. حتی برنامهریزی برای سرمایهگذاری خارجی تا سقف ۳۰۰ میلیارد دلار در دستور کار قرار گرفت. اما طرف مقابل به چارچوبها پایبند نماند و تفاهمنامه عملاً به هم خورد.
تنگه هرمز؛ همان مسیر استراتژیکی که صادرات نفت ایران از آن میگذرد. قرار بود بر اساس چارچوبهای تعیینشده از سوی ایران به حالت عادی بازگردد. اما این وعده نیز مانند بسیاری دیگر، روی کاغذ ماند.
با این حال، پزشکیان میگوید نقشهراهی جدید برای عبور از این تنگه تدوین شده است. طرحی که توسط سپاه پاسداران، نیروهای نظامی و تیم مذاکرهکننده به تأیید رهبری رسیده. عمانیها در ابتدا همراهی کردند، سپس ملاحظاتی داشتند اما در دیدار دو روز گذشته، مجدداً به تفاهم رسیدند.
در صورت بازگشایی این مسیر، آمریکا موظف به رفع تحریمها، آزادسازی پولهای نفت و پتروشیمی و توقف اقدامات جنگی در لبنان خواهد شد. اما سؤال اینجاست: با سابقهای که از پایبندی طرف مقابل سراغ داریم، چه تضمینی برای اجرای این تعهدات وجود دارد؟ کسری بودجه و بنزینی که گران نمیشود
پزشکیان با تأکید بر ضرورت مدیریت منابع در شرایط جنگی، از کسری حدود ۱.۵ هزار هزار میلیارد تومانی بودجه پیش از جنگ خبر داد. رقمی که اگر تحریمها ادامه یابد، عملاً گرانی را اجتنابناپذیر خواهد کرد.
اما یکی از مهمترین بخشهای این …
