برخی افراد تنها با چند دقیقه ماندن در معرض آفتاب در روز ویتامین دی کافی دریافت میکنند در حالی که عدهای دیگر، بسته به رنگ پوست، محل زندگی و شرایط جسمانی خود، برای کسب همین میزان ویتامین دی به زمان بیشتری نیاز دارند.
از اوایل تا اواسط قرن بیستم، هلیوتراپی یا آفتابدرمانی (استفاده درمانی از نور خورشید) در آسایشگاهها برای درمان نرمی استخوان و سل به کار میرفت اما یک قرن بعد، رابطه ما با خورشید بسیار پیچیدهتر شده است. طی ۵۰ سال گذشته، افزایش میزان ابتلا به سرطان پوست جامعه پزشکی را به بازنگری در این زمینه واداشته و کارزارهای بهداشت عمومی به سمت پرهیز از نور خورشید تغییر جهت داده و استفاده از کرم ضدآفتاب بهشدت ترویج شده است. شواهدی که قرار گرفتن بیشازحد در معرض نور خورشید را با خطر سرطان پوست مرتبط میدانند، همچنان معتبرند.
با این حال در سالهای اخیر مشخص شده است که قرار گرفتن در معرض نور خورشید به میزان «متعادل»، یعنی دورههای کوتاه و محدود آفتاب گرفتن در میانه روز، برای سلامت روان، تامین ویتامین دی و دستگاه ایمنی بدن مفید است. مطالعات همچنین نشان میدهند که این کار خطر ابتلا به برخی سرطانها را کاهش میدهد، سلامتی قلب و عروق را تقویت میکند و موجب بهبود عملکردهای شناختی و خواب میشود.
بنابراین اکنون سوال این است که چگونه میتوانیم از فواید نور خورشید بهرهمند شویم و در عین حال از خطرهای آن در امان بمانیم و واقعا به چه میزان نور خورشید نیاز داریم؟
اگرچه توصیهها بر اساس سن، موقعیت جغرافیایی و نوع پوست متفاوت است، کارشناسان معمولا قرار گرفتن کوتاهمدت اما منظم در معرض نور خورشید را توصیه میکنند. آنها میگویند از نظر تولید ویتامین دی، مواجهه «کوتاه اما مکرر در میانه روز»، یعنی زمانی که میزان پرتوهای فرابنفش نوع بی (UVB) در بالاترین حد خود است، بیشترین تاثیر را دارد.
آنها به افرادی که پوست روشن دارند توصیه میکنند در بیشتر روزهای هفته، چند دقیقه در هر نوبت و در حالی که دستها، بازوها یا پاهایشان بدون پوشش است در معرض نور خورشید قرار بگیرند. اما در مناطقی که میزان پرتو فرابنفش بسیار بالاست این کار باید بهجای میانه روز، اواسط صبح یا اواسط بعدازظهر انجام شود.
اما افرادی که پوست …
