مهدی زارع توضیح میدهد که با بررسی دادههای بیشتر، این برداشت تغییر کرد و مشخص شد لرزه ثبتشده منشأ زمینساختی نداشته است، بلکه در نتیجه فروپاشی عظیم یک یخچال طبیعی و ریزش حجم بزرگی از یخ، سنگ و واریزه ایجاد شده است. به گفته زارع، شدت این فروپاشی به اندازهای بوده که برخورد توده عظیم یخ و سنگ با دیواره کوه، انرژی لرزهای قابل توجهی تولید کرده و این رویداد در لرزهنگارهای جهانی به صورت رخدادی با بزرگای حدود ۵.۲ ثبت شده است. این استاد پژوهشگاه زلزلهشناسی تأکید میکند که بنابراین، آنچه در ابتدا «زلزله» تصور میشد، در واقع پیامد یک فروپاشی عظیم یخچالی بوده است؛ رخدادی که پس از آن مجموعهای از مخاطرات طبیعی را به دنبال داشت. سد چند دقیقهای که به دیوار آب تبدیل شد
زارع با تشریح روند وقوع حادثه میگوید سقوط توده عظیم یخ و سنگ، برای مدت کوتاهی مسیر رودخانه لِهِنده خولا را مسدود کرد و یک سد طبیعی از آوار به وجود آورد.
به گفته او، این سد موقت تنها چند دقیقه دوام آورد و پس از شکستن، حجم عظیمی از آب، گلولای و واریزه را به سمت پاییندست روانه کرد؛ سیلابی که در درههای محدود توانست ارتفاع آب رودخانه را تا حدود ۸۰ متر بالاتر از سطح عادی افزایش دهد.
این جریان در ادامه به رودخانه بوتِه کوشی و سپس به پاییندست رودخانه تریشولی رسید و بخشهایی از مناطق راسووا، نواکوت و دادینگ در نپال را تحت تأثیر قرار داد. گرمایش زمین؛ حلقه اصلی زنجیره فاجعه
زارع با اشاره به اینکه علت اصلی این رخداد را باید در تغییرات اقلیمی و گرم شدن هیمالیا جستوجو کرد، میگوید: افزایش دما در ارتفاعات بالا باعث شده یخچالهای طبیعی با سرعت بیشتری تخریب شوند و پایداری ساختاری دامنهها و تودههای یخی کاهش پیدا کند.
او توضیح میدهد که یخ دائمی در ارتفاعات کوهستانی مانند نوعی «چسب» عمل میکند و تودههای سنگی و یخی را در کنار یکدیگر نگه میدارد؛ بنابراین با افزایش دما و ذوب این لایههای منجمد، پایداری ساختار کوهستانی کاهش پیدا میکند و احتمال جدا شدن ناگهانی تودههای بزرگ یخ و سنگ افزایش مییابد.
به گفته این استاد پژوهشگاه زلزلهشناسی، یخچالهای هندوکش و هیمالیا از سال ۲۰۰۰ با سرعت قابل توجهی در حال از دست دادن یخ هستند و افزایش دمای منطقه، شرایط را برای وقوع رخدادهای …
