چند روز قبل زوج جوانی به یک کلانتری در غرب تهران رفته و خواهان پیدا کردن فرزندشان شدند. زن جوان به افسر نگهبان گفت: «دو سال قبل ازدواج کردم و ناخواسته باردار شدم، وقتی پسرم به دنیا آمد از آنجا که وضع مالیمان بسیار بد بود و توانایی تأمین هزینههای بچه را نداشتیم و نمیتوانستیم بهخوبی از او نگهداری کنیم بچه بیمار و رنجور شده بود.
در این میان یکی از همسایههایم به نام مینا پیشنهاد داد برای نجات بچه از این وضعیت او را به یک خانواده دیگر بسپاریم. بعد هم گفت، یک نفر را میشناسم که وضع مالی خوبی دارد و خودشان بچهدار نمیشوند. میتوانی بچهات را به آنها بدهی و حتی برای این کار پول هم بگیری. اما من که فقط میخواستم شرایط و آینده بچهام بهتر باشد قبول کردم بچه را به آن خانواده بدهم و در ازای این کار هیچ پولی هم دریافت نکردم.»
زن جوان ادامه داد: «بعد از اینکه پسر 4 ماههام را به آن خانواده دادم، شرط کردم که هر چند وقت یکبار به دیدنش بروم اما چند روز قبل وقتی برای دیدن پسرم به خانه آنها رفتم متوجه شدم مخفیانه و بدون اینکه به من حرفی بزنند محل زندگیشان را تغییر داده و تلفنهایشان را هم خاموش کردهاند.
حالا هم برای شکایت آمدهام چون پشیمان شدهایم و من و همسرم میخواهیم پسرمان را پس بگیریم، من بدون بچهام نمیتوانم زندگی کنم. اما از آنها هیچ آدرسی نداریم …
