به گزارش خبرفوری مسئلهای که دیگر نمیتوان آن را صرفاً یک اختلاف نظر درباره یک فیلم یا یک تصمیم اداری دانست؛ این شکاف، تصویری از وضعیت گستردهتری است که فرهنگ و هنر ایران سالهاست با آن دستوپنجه نرم میکند.
سهیل بیرقی فیلمسازی توانمند و صاحب نگاه است، اما در سالهای اخیر درباره آثار او و برخی فیلمسازان دیگر، گاهی عبور از خطوط قرمز رسمی به معیاری مستقل از کیفیت سینمایی تبدیل شده است. در چنین شرایطی، «سینمای زیرزمینی» نیز ناخواسته در دل همین دوگانه تعریف میشود؛ گویی صرف تولید اثری خارج از سازوکار رسمی، به خودی خود یک ارزش هنری یا اجتماعی محسوب میشود.
بیشتر بخوانید:
آقایان مجوز دیگر فایده ندارد | «بیداد» پس از چهار سال توقیف، در یوتیوب منتشر شد
رقص چنگیز وثوقی و تشویق محمد صالح علا | پشت صحنه فیلم تیغ و آفتاب ۱۳۶۹ | ببینید
بازیگر زن مشهور از سینما خداحافظی کرد
یک بیوفایی بزرگ | هنرمند پیشکسوت را مأموران شهرداری دفن کردند | عکس
این وضعیت، معیارهای نقد و ارزیابی سینما را مخدوش میکند و در نهایت همان دوقطبی خطرناکی را بازتولید میکند که جامعه ایران در عرصههای مختلف با آن روبهروست.
اما مسئله اصلی امروز جای دیگری است. جامعه ایران در سالهای اخیر، به شکلی آشکار و غیرقابل انکار، بسیاری از خطوط قرمز رسمی را پشت سر گذاشته است. واقعیت اجتماعی دیگر منتظر مجوز نمیماند و خیابان، سبک زندگی و مناسبات روزمره مردم، فاصله خود را با بسیاری از دستورالعملهای رسمی نشان دادهاند. با این حال، بخشی از ساختارهای ناظر بر سینما همچنان اصرار دارند …
