به گزارش ایران اکونومیست؛ محققان در پژوهشی جدید، چارچوبی تلفیقی بر پایه اینترنت اشیاء، هوش مصنوعی و متاورس برای بازنگری در حکمرانی آب در ایران پیشنهاد کردهاند؛ چارچوبی که هدف آن بهبود تصمیمگیری، کاهش هدررفت و افزایش شفافیت است. آب نه فقط یک منبع طبیعی، بلکه پایهای برای رفاه، توسعه و ثبات اجتماعی و اقتصادی است. رشد جمعیت، افزایش مصرف، توسعه شهری و فشارهای ناشی از تغییرات اقلیمی، منابع محدود آبی را بیش از گذشته تحت فشار قرار داده است. ایران نیز به دلیل قرار گرفتن بخش بزرگی از خاک خود در اقلیم خشک و نیمهخشک، با کاهش بارندگی، افزایش دما و افت منابع زیرزمینی روبهرو است. در چنین شرایطی، تأمین پایدار آب به مسئلهای دشوار و حیاتی تبدیل شده است.
اهمیت این موضوع زمانی بیشتر میشود که پای پیامدهای گسترده آن به میان میآید. کاهش سطح آبهای زیرزمینی، فرونشست زمین، ایجاد شکافها و فروچالهها، نشتیها، هدررفت زیاد در مصرف و توزیع و نبود تصفیه مناسب، از نشانههای بحرانی شدن وضعیت آب در کشور هستند. به همین دلیل، محققان تأکید کردهاند که موضوع آب فقط فنی نیست و به حوزههای اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و زیستمحیطی هم گره خورده است. از نگاه آنان، برای عبور از این وضعیت باید از «مدیریت آب» به «حکمرانی آب» رسید، یعنی به جای تمرکز صرف بر تامین و مصرف، قوانین، نهادها، مشارکت ذینفعان و نحوه تصمیمگیری نیز بازنگری شود.
در پژوهشی با همین محوریت، محمد انصاری قوجقار، استادیار گروه مهندسی احیای مناطق خشک و کوهستانی دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران، همراه با یک همکار همدانشگاهی خود، ضمن بررسی موضوع کوشیدهاند چارچوبی تازه برای تغییر شیوه حکمرانی آب ارائه دهند که هدف از آن، فقط استفاده از فناوری نیست، بلکه تلفیق اینترنت اشیاء، هوش مصنوعی و متاورس برای ساختن روشی نو در اداره منابع آب کشور است. …
