سردبیر روزنامه دنیای خودرو در این باره نوشت :
صنعتخودرو ایران سالهاست درباره کیفیت حرف میزند؛ اما هنوز میان آنچه در اسناد و برنامهها به عنوان کیفیت تعریف میشود و آنچه مشتری در خیابان تجربه میکند، فاصله وجود دارد. این فاصله را نمیتوان با افزایش تعداد بازرسیها، صدور بخشنامههای بیشتر یا سختگیرانهتر کردن یک آزمون پر کرد.
کیفیت، نتیجه یک فرآیند اقتصادی و صنعتی است و تا زمانی که این فرآیند اصلاح نشود، انتظار جهش کیفی بیشتر به یک مطالبه اداری شبیه خواهد بود تا یک برنامه صنعتی. مساله اصلی این است که کیفیت در پایان خط تولید ساخته نمیشود. کیفیت از همان زمانی شکل میگیرد که خودروساز درباره طراحی یک محصول تصمیم میگیرد، قطعهساز را انتخاب میکند، مواداولیه را سفارش میدهد، قیمت قطعه را تعیین میکند و برای آزمون و توسعه محصول بودجه اختصاص میدهد.
بنابراین اگر در هر یک از این مراحل تصمیمی با هدف کاهش هزینه کوتاهمدت گرفته شود، اثر آن درنهایت روی محصول نهایی دیده خواهد شد. صنعتخودرو نمیتواند همزمان از قطعهساز کاهش قیمت بخواهد، پرداخت مطالبات او را بهتاخیر بیندازد، هزینه مواداولیه و تولید را نادیده بگیرد و درنهایت انتظار داشته باشد قطعهای با کیفیت بالاتر و فناوری جدید تحویل بگیرد.
کیفیت هزینه دارد؛ اما هزینه کیفیت، سرمایهگذاری است و هزینه بیکیفیتی، زیان. خودروساز نمیتواند مسئولیت کیفیت را به قطعهساز منتقل کند. مشتری، خودرو را از خودروساز تحویل میگیرد و نام خودروساز روی محصول قرار دارد. بنابراین مسئولیت نهایی کیفیت نیز باید در اختیار همان مجموعه باشد. این بهمعنای نادیده گرفتن نقش قطعهساز نیست.
اتفاقا قطعهساز یکی از مهمترین حلقههای کیفیت است. اما خودروساز باید نظام انتخاب، ارزیابی و توسعه تامینکنندگان خود را اصلاح کند. قطعهسازی که فقط به دلیل قیمت پایین انتخاب میشود، لزوما تامینکننده اقتصادی نیست. ممکن است یک قطعه ارزانتر خریداری شود، اما خرابی بیشتر آن، هزینه گارانتی، توقف خط، تعویض قطعه، نارضایتی مشتری و آسیب به اعتبار محصول را چند برابر کند.
در صنعتخودرو باید میان «قیمت پایین» و «هزینه پایین» تفاوت قائل شد. قیمت پایین قطعه ممکن است هزینه واقعی خودرو را افزایش دهد. خودروساز همچنین باید از …
