در سال ۲۰۲۶، روغنموتور به بخشی از طراحی سامانه قوای محرکه تبدیل شده و انتخاب آن بیش از گذشته به مشخصات دقیق موتور، سامانه کنترل آلایندگی و الگوی کارکرد خودرو وابسته است.
یکی از مهمترین تغییرات سالهای اخیر، حرکت به سمت روغنهای کمگرانروی است. خودروسازان برای کاهش مقاومت داخلی موتور و بهبود مصرف سوخت، به سمت گریدهایی مانند ۰W-۲۰، ۰W-۱۶ و حتی گرانرویهای پایینتر حرکت کردهاند.
در ژاپن نیز توسعه روغنهای با شاخص گرانروی بسیار بالا در قالب استانداردهای جدید دنبال شده است؛ زیرا موتورهای کممصرف و برقیشده در بسیاری از شرایط با دمای روغن پایینتری کار میکنند و کاهش اصطکاک در این محدوده میتواند به بهبود بهرهوری کمک کند. اما کاهش گرانروی یک معادله ساده نیست.
هرچه روغن رقیقتر شود، کنترل سایش قطعات در شرایط بار بالا و استارتواستاپهای مکرر دشوارتر میشود. بههمین دلیل، فناوری روانکارها همزمان با کاهش گرانروی، به سمت استفاده از بستههای افزودنی پیشرفتهتر حرکت کرده است. هدف، ایجاد تعادل میان کاهش اصطکاک و حفظ ضخامت و استحکام فیلم روغن در نقاط حساس موتور است.
استانداردهای جدید؛ تولید روغنموتور وارد مرحله سختگیرانهتری شد
یکی از مهمترین تحولات جهانی، معرفی استاندارد API SQ و ILSAC GF-7 در مارس ۲۰۲۵ است که در سال ۲۰۲۶ به یکی از مهمترین مراجع روغنموتور خودروهای بنزینی تبدیل شده است. این استانداردها حفاظت بهتر در برابر پدیده پیشاشتعالی در دور پایین موسوم به LSPI، کاهش سایش زنجیر تایم، کنترل رسوبات دمای بالا در پیستون و توربوشارژر، کنترل لجن و لاک، بهبود مصرف سوخت و حفاظت بهتر از سامانههای کنترل آلایندگی را هدف قرار دادهاند. اهمیت موضوع LSPI از آنجا ناشی میشود که موتورهای کوچک توربوشارژ با تزریق مستقیم سوخت، برای دستیابی به توان بالاتر از حجم کمتر، تحت فشار حرارتی و فشار بیشتری قرار دارند. در چنین موتوری، روغنموتور دیگر فقط وظیفه روانکاری ندارد و کیفیت بسته افزودنی و مقاومت آن در برابر تشکیل رسوبات میتواند مستقیما بر دوام موتور اثر بگذارد.
در استاندارد GF-7 همچنین حفاظت بهتر در برابر شرایط روغن پیرشده مورد توجه قرار گرفته است. این موضوع نشان میدهد توسعه روغنهای جدید تنها با تکیه بر عملکرد روغن تازه انجام …
