مشتری پس از دریافت خدمات و هنگام تسویهحساب، با گزینهای مواجه میشود که برای انعام مبلغ مشخصی پیشنهاد میکند و حتی در برخی موارد رقم پایهای برای آن در نظر گرفته شده است.
ماجرا زمانی جدیتر میشود که مشتری پس از دریافت فاکتور با این پرسش مواجه شود که «چقدر انعام بزنم؟» در چنین شرایطی، وقتی مبلغی مانند ۱۰۰ هزار تومان یا حتی بیشتر بهعنوان رقم پیشنهادی روی فاکتور قرار میگیرد، مفهوم انعام از یک پرداخت کاملا اختیاری فاصله گرفته و میتواند برای مشتری این تصور را ایجاد کند که پرداخت آن بخشی از هزینه دریافت خدمت است.
درحالی که مشتری پیش از ورود خودرو به کارواش، انتظار دارد هزینه خدمات براساس نرخ مشخص و اعلامشده محاسبه شود، اضافه شدن مبلغی تحتعنوان انعام میتواند هزینه نهایی را افزایش دهد؛ بهخصوص اگر مشتری تصور کند عدم پرداخت این مبلغ ممکن است بر کیفیت خدمات یا نحوه برخورد کارکنان تاثیر بگذارد.
این موضوع از منظر حقوق مصرفکننده اهمیت بیشتری پیدا میکند؛ چراکه مشتری باید پیش از دریافت خدمت بداند بابت چه مواردی و با چه نرخی قرار است هزینه پرداخت کند. بنابراین تفاوت اساسی میان «پیشنهاد انعام» و «تحمیل انعام» باید برای واحدهای صنفی و مشتریان روشن باشد.
انعام، بخشی از نرخ خدمات نیست
سید یاسر رایگانی، سخنگوی سازمان تعزیرات حکومتی با تاکید بر ضرورت شفافیت در قیمتگذاری خدمات اظهار کرد: «قیمتگذاری خدمات باید از سوی اتحادیههای صنفی مشخص و در معرض دید مشتری نصب شود تا مصرفکننده پیش از دریافت خدمت، از نرخها اطلاع داشته باشد.»
وی درباره دریافت انعام در کارواشها نیز تاکید کرد: «پرداخت انعام کاملا اختیاری است و هیچ واحد صنفی یا ارائهدهنده خدمتی حق ندارد آن را به شکل اجباری، از پیش تعیینشده یا بهعنوان شرط ارائه خدمت از مشتری مطالبه کند.»
این اظهارنظر یک نکته مهم را روشن میکند؛ انعام نمیتواند به بخشی از نرخ خدمات تبدیل شود. یعنی واحد صنفی نمیتواند مبلغ مشخصی را برای انعام تعیین و آن را به هزینهای که مشتری باید هنگام تسویهحساب پرداخت کند، اضافه کند.
اگر مشتری از خدمات ارائهشده رضایت داشته باشد، میتواند مبلغی را به انتخاب خود به کارکنان پرداخت کند و اگر از کیفیت خدمت رضایت نداشته باشد، الزامی برای پرداخت …
