۳۰ میلیارد دلار کجا رفت؟/ فریب افکار عمومی یا «چای دبش» خودرویی؟صنعت خودرو
ادعای تخصیص بیش از ۳۰ میلیارد دلار ارز به مونتاژ خودرو در روزهای اخیر، موجی از ابهام و انتقاد ایجاد کرده است؛ ادعایی که هنوز تأیید یا تکذیب نشده و این پرسش را پیش کشیده است که با چنین رقمی چه میشد ساخت و پشت این جنجال چیست؟
به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، بعد از ادعای مجید یوسفی، نماینده مجلس، مبنی بر تخصیص ۳۰ میلیارد دلار به مونتاژکاران خودرو، افکار عمومی با پرسش و ابهامهای زیادی مواجه شده است؛ چراکه ۳۰ میلیارد دلار فقط یک عدد بزرگ در اقتصاد ایران نیست؛ رقمی است که در صورت سیاستگذاری متفاوت، میتوانست بخشی از مسیر صنعت خودرو و حتی زیرساختهای کشور را تغییر دهد. از جیلی و تاتا تا ولوو و جگوار
برای درک ابعاد این رقم کافی است به چند معامله بزرگ صنعت خودرو نگاه کنیم. جیلی چین در سال ۲۰۱۰ ولوو سوئد را حدود ۱.۸ میلیارد دلار خرید. تاتا موتورز هند نیز در سال ۲۰۰۸ جگوار و لندرور را با حدود ۲.۳ میلیارد دلار به تملک خود درآورد.
مقایسه این ارقام به معنای آن نیست که ایران باید تمام ۳۰ میلیارد دلار را صرف خرید برندهای خارجی میکرد، اما یک واقعیت را نشان میدهد: سرمایهای در این مقیاس میتوانست برای خرید فناوری، توسعه تحقیق و توسعه، ایجاد خطوط تولید پیشرفته و ورود به بازارهای جهانی به کار گرفته شود.
پرسش امروز همین است؛ این منابع چه خروجی ماندگاری برای اقتصاد ایران داشتهاند؟از ابرکارخانه تا حملونقل
این رقم فقط در صنعت خودرو قابل تصور نیست. سرمایهای در این ابعاد میتوانست در توسعه کارخانههای پیشرفته، زنجیره قطعهسازی، فناوری باتری و خودروهای برقی سرمایهگذاری شود یا به نوسازی ناوگان حملونقل، توسعه راهآهن و تقویت زیرساختهای هوایی اختصاص پیدا کند.
مقایسه با پروژههای بزرگ خودروسازی جهان نیز نشان میدهد ۳۰ میلیارد دلار از نظر مقیاس، سرمایهای بسیار بزرگ است؛ سرمایهای که میتوانست چندین پروژه صنعتی بزرگ و اشتغالزا ایجاد کند.
بنابراین، پرسش اصلی نباید این باشد که چرا مونتاژکاران از ارز استفاده کردهاند. اگر تخصیص ارز در چارچوب قانون انجام شده باشد، استفاده از آن حق قانونی دریافتکنندگان است.
پرسش واقعی از سیاستگذار است: این منابع با چه هدفی …
