ناوگان فرسوده ایران؛ هزینه ای که راننده، مردم و اقتصاد می پردازندناوگان فرسوده
خودروهای تجاری قدیمی فقط مشکل یک راننده یا شرکت حمل و نقل نیستند. مصرف بالای گازوئیل، آلایندگی، ایمنی پایین و افزایش هزینه جابه جایی کالا، اثر این فرسودگی را به همه جامعه منتقل می کند.
کامیون، اتوبوس، مینی بوس، تاکسی و وانت های فرسوده بخش مهمی از حمل و نقل روزانه کشور را بر عهده دارند. این خودروها کالا جابه جا می کنند، مسافران را به مقصد می رسانند و در اقتصاد شهرها و جاده ها نقش کلیدی دارند. با این حال، بالا رفتن سن ناوگان به یک چالش جدی تبدیل شده است.
یک خودروی تجاری فرسوده معمولا برای انجام همان ماموریت، سوخت بیشتری نسبت به یک مدل جدید مصرف می کند. وقتی هزاران کامیون و اتوبوس قدیمی در جاده ها و شهرها فعال باشند، مجموع مصرف سوخت آن ها به عدد بزرگی تبدیل می شود. این مسئله در نهایت هم هزینه راننده را افزایش می دهد و هم فشار بیشتری به منابع سوخت کشور وارد می کند.
موضوع فقط مصرف سوخت نیست. خودروهای قدیمی معمولا استاندارد آلایندگی پایین تری دارند و سیستم پیشرانه، انژکتور، توربوشارژر، فیلترها و تجهیزات کنترل آلایندگی آن ها به دلیل کارکرد بالا، نمی توانند عملکرد ایده آلی داشته باشند. نتیجه روشن است: دود بیشتر، ذرات معلق بیشتر و هوای آلوده تر در شهرها و مسیرهای پرتردد.
از سوی دیگر، ایمنی ناوگان فرسوده نیز نگرانی مهمی محسوب می شود. کامیونی که سال ها کار کرده، ممکن است با مشکلاتی در سیستم ترمز، فرمان، تعلیق، لاستیک، شاسی یا تجهیزات روشنایی روبرو باشد. البته فرسوده بودن به تنهایی به معنای ناایمن بودن همه خودروها نیست، اما سن بالا و هزینه سنگین تعمیرات، احتمال عقب افتادن سرویس های ضروری را بیشتر می کند.نبود قدرت خریدناوگان فرسوده
بسیاری از رانندگان و مالکان ناوگان، خودشان بهتر از هر کسی می دانند که یک کامیون یا اتوبوس جدید چقدر در مصرف سوخت، آسایش، ایمنی و کاهش خرابی موثر است. مشکل اصلی اینجاست که خرید یک خودروی تجاری نو برای بخش بزرگی از فعالان حمل و نقل، به هدفی بسیار دور تبدیل شده است.
قیمت بالای خودروهای تجاری داخلی، هزینه زیاد قطعات، دشواری تامین سرمایه و محدود بودن تسهیلات موثر، قدرت خرید راننده را کاهش داده است. راننده ای که درآمدش به تعداد سفر، …
