مردم: حقوقها را دلاری کنید، بعد قیمت سوخت را جهانی حساب کنیدقیمت بنزین
هر بار صحبت از افزایش قیمت بنزین میشود، گفتوگویی تکراری میان دولت و مردم شکل میگیرد. مسئولان از هزینه واردات، قیمت جهانی و بنزینی میگویند که از آب معدنی ارزانتر فروخته میشود. پاسخ مردم هم روشن است؛ اگر قرار است بنزین با جهان مقایسه شود، حقوقها را هم دلاری کنید. این دعوا در ظاهر بر سر قیمت یک لیتر بنزین است، اما در واقع به ساختاری بزرگتر میرسد؛ اقتصادی که دولت در آن هم قیمتگذار است، هم تولیدکننده تورم، هم فروشنده سوخت و هم مدعی زیانکردن از نتیجه سیاستهای خودش.
به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، دولت وقتی میگوید بنزین را گران میخرد و ارزان میفروشد، بخشی از واقعیت را بیان میکند. فاصله میان هزینه تأمین و قیمت فروش، واقعی است و در نهایت از بودجه، درآمد نفت، ذخایر ارزی یا تورم پرداخت میشود. بنزین ارزان نیز مصرف را بالا میبرد، قاچاق را جذاب میکند و سهم بیشتری از یارانه را به پرمصرفها میرساند.
اما این فقط یک سوی معادله است. سوی دیگر، مردمی هستند که درآمدشان ریالی مانده، قدرت خریدشان زیر تورم آب رفته و برای کاهش مصرف نیز انتخاب چندانی ندارند. خودروی کممصرف گران یا کمیاب است، حملونقل عمومی پاسخگو نیست و فاصله خانه تا محل کار را هم نمیتوان با یک دستور کوتاه کرد.دعوای دو طرف بر سر یک معادله ناقص
اعتراض مردم بهمعنای آن نیست که با نوشتن رقم حقوق به دلار، قدرت خرید افزایش پیدا میکند. اگر بهرهوری، تولید و درآمد بنگاه تغییر نکند، دلاریکردن دستمزد روی کاغذ یا قیمت محصولات را بالا میبرد، یا به بیکاری و زیان بنگاه میرسد و یا کسری بودجه دولت را بیشتر میکند. پول را میتوان با واحد دیگری نوشت، اما ثروت واقعی با دستور ایجاد نمیشود.
در مقابل، قیمت جهانی بنزین نیز یک عدد ثابت نیست. یک کشور روی سوخت مالیات سنگین میگیرد تا هزینه آلودگی، ترافیک و توسعه حملونقل عمومی را تأمین کند؛ کشوری دیگر به مصرفکننده یارانه میدهد و کشور سوم قیمت را براساس هزینه پالایش و واردات تنظیم میکند. پس مقایسه فقط زمانی معنا دارد که درآمد، مالیات، کیفیت خودرو، خدمات عمومی و امکان انتخاب مردم هم دیده شود.
مقایسه بنزین با آب معدنی نیز چیزی را حل نمیکند. قیمت آب بطریشده شامل …
