به گزارش صدای بورس، مسئولیت اجتماعی شرکتها در جهان، از یک اقدام داوطلبانه خیریه به بخشی از سیاستهای بنگاهداری و حاکمیت شرکتی تبدیل شده است. با این حال، میزان و مبنای هزینهکرد در کشورها تفاوت جدی دارد. مقایسه ارقام نشان میدهد مدل ایران از نظر سقف اسمی لزوما بالاتر از همه کشورها نیست، اما از نظر مبنای محاسبه تفاوت مهمی با نمونههای خارجی دارد. در هند، شرکتهای مشمول قانون باید ۲ درصد میانگین سود خالص سه سال اخیر خود را به مسئولیت اجتماعی اختصاص دهند. یعنی اگر سود خالص متوسط یک شرکت طی سه سال ۱۰ هزار میلیارد تومان باشد، رقم مسئولیت اجتمایی آن حدود ۲۰۰ میلیارد تومان خواهد بود. در چین، رقم رایج مطرحشده برای هزینههای مسئولیت اجتماعی حدود ۰.۵ تا ۳ درصد سود خالص است یعنی برای شرکتی با ۱۰ هزار میلیارد تومان سود، حدود ۵۰ تا ۳۰۰ میلیارد تومان.
در ترکیه نیز این رقم معمولا در محدوده ۰.۲ تا ۲ درصد سود خالص قرار میگیرد؛ معادل ۲۰ تا ۲۰۰ میلیارد تومان برای همین سطح سودآوری. اما آمریکا مدل متفاوتی دارد و الزام فدرالی برای اختصاص درصد مشخصی از سود یا درآمد شرکتها وجود ندارد. کمکهای شرکتی در این کشور عمدتا داوطلبانه است و حدود ۱ درصد سود پیش از بهره و مالیات به عنوان یک معیار رایج مطرح میشود. در مقابل و در ایران سقف هزینه مسئولیت اجتماعی تا ۳ درصد درآمد سالانه تعیین شده است؛ تفاوتی که از نظر اقتصادی بسیار مهم است زیرا درآمد شرکت میتواند چند برابر سود آن باشد. برای نمونه، شرکتی با ۱۰۰ هزار میلیارد تومان درآمد و ۱۰ هزار میلیارد تومان سود خالص را در نظر میگیریم، ۳ درصد درآمد این شرکت ۳ هزار میلیارد تومان میشود یعنی معادل ۳۰ درصد سود خالص. اگر همین شرکت در هند قرار داشت، ۲ درصد سود خالص آن ۲۰۰ میلیارد تومان میشد. در چین، حتی با فرض سقف ۳ درصد سود خالص، رقم ۳۰۰ میلیارد تومان بود و در ترکیه با سقف ۲ درصد، ۲۰۰ میلیارد تومان، به این ترتیب، در این مثال، سقف ۳ درصد درآمد ایران میتواند ۱۵ برابر رقم ۲ درصد سود خالص هند باشد. این اختلاف فقط روی کاغذ نیست. ارقام منتشرشده از مجامع شرکتهای ایرانی نشان میدهد در برخی موارد، هزینه مسئولیت اجتماعی به ۶.۶، ۷.۴ و ۸.۳ درصد سود خالص رسیده و سهم آن از سود تقسیمی در یک نمونه از ۲۱ درصد عبور کرده است. همچنین رشد …
