به گزارش صدای بورس، در سالهای اخیر آب، انرژی، منابع و مواد معدنی و محیطزیست دیگر موضوعاتی حاشیهای در برنامهریزی صنعتی نیستند. ناترازی انرژی، فشار بر منابع آب، تغییرات اقلیمی، افزایش هزینههای تولید، کاهش منابع و مواد معدنی و محدودیتهای زیستمحیطی، توسعه صنعتی را وارد مرحلهای تازه کرده است. مرحلهای که در آن هیچ پروژهای را نمیتوان فقط با معیار سود اقتصادی سنجید. توسعه اگر به ظرفیت سرزمینی، منابع طبیعی و مصرفی، پذیرش اجتماعی و پایداری زیستمحیطی بیتوجه باشد. دیر یا زود با هزینههای سنگین جبرانی روبهرو خواهد شد. مهدی ترکاشوند، دستیار مدیرعامل در حوزه بهینهسازی آب و انرژی شرکتهای تابعه تاصیکو در گفتوگو با روابط عمومی شرکت سرمایه گذاری صدر تامین، توسعه پایدار را بر پایه سهگانه اجتماع و فرهنگ، اقتصاد و محیطزیست توضیح میدهد و تأکید میکند که پروژههای صنعتی و تولیدی بدون پیوستهای اجتماعی و زیستمحیطی، در نهایت به ناترازی، فرسایش منابع و افزایش هزینههای ملی منجر میشود. او وضعیت آب در ایران را بحرانی میداند و با اشاره به مصرف بیش از ۷۰ درصد منابع آب در دسترس معتقد است کشور از مرز بحران عبور کرده و وارد مرحله ابربحران شده است. وی در بخش دیگری از این گفتوگو درباره ضرورت مدیریت مصرف، بازیافت، استفاده مجدد از منابع، سرمایهگذاری در زیرساختهای انرژی و طراحی نسخه متناسب با ظرفیت هر منطقه صحبت میکند و به اقدامات تاصیکو در مسیر تدوین نقشه راه انرژی، بررسی عدمالنفع شرکتها از کمبود آب و انرژی، مقایسه مصرف انرژی و تعریف پروژههایی در شرکتهای زیرمجموعه اشاره میکند.
اگر بخواهیم توسعه پایدار را به زبان ساده تعریف کنیم، منظور دقیقاً چیست؟ توسعه پایدار یعنی توسعهای که فقط به اقتصاد نگاه نکند. این مفهوم بر سه پایه استوار است: اجتماع و فرهنگ، اقتصاد و نهایتا محیط زیست. اگر در یک پروژه فقط به سود اقتصادی توجه کنیم و پیوستهای اجتماعی و زیستمحیطی را نادیده بگیریم در واقع توسعه پایدار اتفاق نیفتاده است.
در سطح جهانی هم در چارچوب اهداف توسعه پایدار سازمان ملل بندها و محورهای متعددی تعریف شده که بخش قابل توجهی از آن به موضوعات زیستمحیطی، آب، حکمرانی آب، مدیریت آب و انرژی و مدیریت منابع و مواد مصرفی اختصاص دارد. بنابراین توسعه …
