پیک‌های پیاده، وقتی هزینه‌های زندگی، موتور را از سبد کار حذف می‌کند

صفحه اقتصاد -

در خیابان‌ها و پیاده‌روهای کلانشهرها، در کنار پیک‌های موتوری و خودروهای حمل کالا، گروه دیگری از نیروهای خدماتی نیز بیشتر دیده می‌شوند؛ افرادی که بدون موتور یا خودرو، سفارش‌ها و بسته‌های کوچک را جابه‌جا می‌کنند و برای رساندن آنها به مقصد، از توان بدنی و شبکه حمل‌ونقل عمومی استفاده می‌کنند.

«پیک پیاده» اگرچه در نگاه نخست شاید پدیده‌ای ساده به نظر برسد، اما گسترش آن می‌تواند نشانه‌ای از تغییر در الگوی اشتغال شهری باشد. برای فردی که توان خرید یا تأمین هزینه‌های موتور، بیمه، سوخت و تعمیرات را ندارد، انجام سفارش‌های نزدیک با پای پیاده یا استفاده از مترو و اتوبوس می‌تواند راهی برای ورود به بازار کار باشد.

این شیوه فعالیت البته محدودیت‌های جدی دارد. مسافت، وزن بسته، شرایط آب‌وهوایی و زمان تحویل، همگی بر توانایی پیک پیاده برای انجام سفارش اثر می‌گذارند. در عین حال، استفاده از حمل‌ونقل عمومی نیز به معنای وابستگی این نوع فعالیت به زمان‌بندی و ظرفیت شبکه شهری است.

رواج پیک‌های غیرموتوری را نمی‌توان به تنهایی به معنای افزایش فقر دانست، زیرا بخشی از آن می‌تواند ناشی از تغییر مدل‌های خدمات‌رسانی و افزایش تقاضا برای ارسال‌های کوتاه‌مسافت باشد. با این حال، اگر این پدیده همزمان با کاهش قدرت خرید و افزایش هزینه دسترسی به ابزارهای کار گسترش یافته باشد، می‌تواند تصویری از فشار اقتصادی بر بخشی از نیروی کار شهری ارائه دهد.

در نهایت، «پیک پیاده» بیش از آنکه صرفاً یک عنوان شغلی جدید باشد، بازتابی از تغییرات بازار کار شهری است؛ بازاری که در آن بخشی از افراد برای کاهش هزینه ورود به شغل، به جای سرمایه‌گذاری روی وسیله نقلیه، از نیروی کار و امکانات حمل‌ونقل عمومی استفاده می‌کنند.

  مطالعه بیشتر: تهران در جمع طولانی‌ترین شبکه‌های متروی جهان؛ پکن در صدر ایستاد …