آمریکا راهی جز امتیاز دادن ندارد

تنگه هرمز باید دوباره باز شود، حتی اگر این به معنای آن باشد که ایران برای عبور کشتی‌ها از تنگه عوارض دریافت کند. چنین نتیجه‌ای برای آمریکا یک شکست خواهد بود. اما در شرایط فعلی، این بدترین گزینه نیست بلکه بهترین گزینه موجود است.

جنگ علیه ایران این واقعیت را آشکار کرده است که آمریکا نمی‌تواند تنگه هرمز را به‌طور کامل باز کند. با وجود ماه‌ها حملات سنگین آمریکا با بمب و موشک، تهران نشان داده که همچنان می‌تواند عبور نفتکش‌ها از این تنگه را کاهش دهد یا مختل کند؛ تنگه‌ای که پیش از حمله ترامپ به ایران در ماه فوریه، یک‌پنجم نفت جهان از طریق آن جابه‌جا می‌شد.

هرمز یک گذرگاه ۹۰ مایلی است که به کشورهایی که در دو سوی آن قرار دارند ــ یعنی ایران در شمال و عمان در جنوب ــ این امکان را می‌دهد که بالقوه در روند کشتیرانی اختلال ایجاد کنند. سواحل ناهموار این منطقه، پناهگاه‌های مناسبی برای موشک‌های هدایت‌شونده دقیق، پهپادها و قایق‌های تهاجمی فراهم می‌کند تا با استفاده از تاکتیک‌های «شلیک کن و فرار کن» کشتی‌ها را هدف قرار دهند؛ تاکتیک‌هایی که شکست دادن قطعی آنها بسیار دشوار است. ایران می‌تواند این نوع تسلیحات را با هزینه پایین و به‌صورت نامحدود تولید کند. بنابراین، حضور ایران برای کشتی‌هایی که از تنگه هرمز عبور می‌کنند، به حضوری دائمی و همیشگی تبدیل شده است. 

حتی با وجود کمک‌های نظامی آمریکا تنها حدود پنج میلیون بشکه نفت در روز، بدون تأیید صریح ایران، از تنگه عبور کرده است؛ این در حالی است که پیش از جنگ، روزانه حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت از این تنگه عبور می‌کرد. در بلندمدت، عملیات تحت رهبری آمریکا برای عبور دادن مخفیانه نفت از تنگه هرمز، می‌تواند خطر تلفات نیروهای آمریکایی را افزایش دهد و بار مالی بیشتری بر دوش مالیات‌دهندگان آمریکایی بگذارد.

افکار عمومی آمریکا نیز به‌درستی نسبت به تأمین هزینه دسترسی آزاد کشورهایی که حاضر نیستند برای بازگشایی تنگه کمک کنند، تردید خواهند داشت؛ بویژه وقتی این کشورها می‌توانند خودشان هزینه عبورشان را از طریق پرداخت عوارض تأمین کنند.

از نظر مالی، دریافت عوارض …