رضا صائمی؛ دبیر گروه فرهنگی / اظهارات رئیس سازمان سینمایی درباره جایگاه شورای عالی سینما، بیش از آنکه صرفاً یک موضعگیری اداری باشد، بازتابدهنده یکی از مهمترین چالشهای مدیریت فرهنگی در ایران است؛ چالش فاصله میان ساختارهای پیشبینیشده در قوانین و ظرفیت واقعی آنها در حل مسائل. تأکید رائد فریدزاده بر اینکه «شورای عالی سینما یک امر تصنعی و تزئینی نیست»، در واقع پاسخی به این پرسش قدیمی است که چرا با وجود تشکیل شوراها، کارگروهها و نهادهای متعدد، بخش قابل توجهی از مشکلات سینمای ایران همچنان پابرجاست.
سینمای ایران در سالهای اخیر با مجموعهای از مسائل پیچیده روبهرو بوده است؛ از تأمین منابع مالی و توسعه زیرساختها گرفته تا مشکلات اکران، گسترش پلتفرمهای نمایش آنلاین، تغییر الگوی مصرف مخاطبان، تحولات فناوری و ضرورت بازنگری در نظام مقررات. بسیاری از این مسائل صرفاً در حوزه اختیارات سازمان سینمایی قرار ندارند و حل آنها نیازمند هماهنگی میان دستگاههای مختلف اجرایی، اقتصادی، فرهنگی و حتی امنیتی است. دقیقاً در همین نقطه است که فلسفه وجودی شورای عالی سینما معنا پیدا میکند.
شورایی که ریاست آن بر عهده معاون اول رئیسجمهور است، در صورت برگزاری منظم و برخورداری از دستورکار مشخص، میتواند نقش یک نهاد هماهنگکننده را ایفا کند. اهمیت چنین شورایی در این نیست که جایگزین سازمان سینمایی شود، بلکه میتواند موانعی را که در تعامل میان وزارتخانهها، سازمان برنامه، استانداریها و سایر نهادها ایجاد میشود، با سرعت بیشتری برطرف کند. به همین دلیل نیز رئیس سازمان سینمایی بر ضمانت اجرایی مصوبات این شورا تأکید کرده است؛ ضمانتی که در بسیاری از موارد میتواند فرآیندهای طولانی اداری را کوتاهتر کند.
با این حال، تجربه گذشته نشان میدهد که صرف تشکیل شوراها بهتنهایی تضمینکننده موفقیت نیست. در نظام اداری ایران نمونههای متعددی از شوراهای عالی وجود دارد که به دلیل نامنظم بودن جلسات، فقدان پیگیری مصوبات یا نبود نظام ارزیابی عملکرد، نتوانستهاند به اهداف اولیه خود دست یابند. بنابراین اگر قرار باشد شورای …
