شاید ناگویا آخرین فرصت برای نوشاد و نیما باشد که با راکتهای خود افتخارات تاریخی از خود بهجا بگذارند. نوشاد با 34سال سن در ناگویا پنجمین حضورش را تجربه میکند و نیما عالمیان با 33سال سن اگر به ناگویا اعزام شود، چهارمین حضورش خواهد بود. 20سال حضور برای نوشاد و 16سال برای نیما شاید ناگویا را تقریباً به خط پایان دوران قهرمانی این دو در تیم ملی تبدیل کند. ثبت دو مدال برنز از این دو چهره فوقالعاده تنیس روی میز ایران باعث شد تا نامشان در تنیس روی میز ماندگار شود اما شاید ناگویا روی دیگری از این دو ستاره را هم نشان بدهد.
سالهاست که وقتی نام تنیس روی میز ایران به میان میآید، نام این دو برادر هم در کنار آن میدرخشد. هیچکس فراموش نمیکند که بعد از برنز نوشاد در 2018 تعداد نوجوانانی که به سوی تنیس روی میز کشیده شدند، افزایش چشمگیری پیدا کرد. وقتی نوشاد مدال گرفت، بنیامن فقط هشت سالش بود و شاید او هم از آن دسته نوجوانانی بوده که با مدال نوشاد انگیزه گرفته باشند.
سالهاست که با هر سرویس، هر رالی، هر امتیاز و هر پیروزی، بخشی از خاطرات ورزشی ما ساخته شده است. از سالنهای کوچک و مسابقات داخلی تا بزرگترین میدانهای جهان مثل المپیک، همیشه رد پای تلاش آنها برای ایران دیده شده است. نوشاد با آن آرامش و تجربهای که سالها در میدانهای بزرگ بهدست آورده و نیما با جنگندگی در کنار برادرش برای ایران روزهایی را رقم زدند که شاید کمتر کسی آن را تصور میکرد.
آنها حالا فقط دو بازیکن برای تیم ملی نیستند بلکه با سالها حضور خود به بخشی از هویت تنیس روی میز ایران در یک دوره طولانی تبدیل شدند. این دو برادر روزهای درخشانی را ساختند و حالا با آمدن چهرههای جدید شاید نسل جدیدی شکل بگیرد، شاید در همین بازیها بنیامین فرجی یا محمدحسن حبیبی و یا آرین غفاری هم مدال بگیرند اما مهم این است که برای همیشه در تاریخ میماند که بعد از 65سال نوشاد برای ایران مدال برنز کسب کرد. این دو برادر حرفهای بودند و روزهای بسیار سخت و دشواری را سپری کردند اما خم به ابرو نیاوردند. بهدلیل مشکلاتی که با فدراسیون وقت داشتند، مدتها در خانه خود تمرین کردند، سالها در پارکینگ خانه با پدرشان تمرین کردند و با کارت هدیه 100هزار تومانی تحقیر شدند اما ایستادند تا مدال را کسب کنند. با پیروزیها مغرور نشدند و برای رسیدن به گام بعدی موفقیت سخت تلاش کردند.
شاید ناگویا ایستگاه آخر آنها در تیم ملی باشد و یا شاید هم هنوز داستان درخشان آنها ادامه داشته باشد، اما هر چه باشد، یک چیز قطعی است و آن این است که تا ابد نام آنها در تاریخ ورزش ایران ثبت میشود. کاش اگر قرار است ناگویا آخرین حضور آنها باشد، یک خداحافظی باشکوه و ماندگار باشد؛ خداحافظی که با مدال همراه شود و تنیس روی میز ایران دست پر به ایران برگردد.
انتهای پیام/
