قسمت اولکریدور حملونقل بینالمللی شمال–جنوب یک شبکه چندوجهی دریایی، ریلی و جادهای است که جنوب آسیا و خلیج فارس را از طریق ایران به روسیه و سپس شمال اروپا متصل میکند. توافق اولیه این کریدور در سال 2000 میان ایران، هند و روسیه شکل گرفت و مسیر کلی آن از هند، دریای عمان و خلیج فارس، ایران و سپس دریای خزر یا جمهوری آذربایجان به روسیه و شمال اروپا امتداد مییابد. چابهار نیز در این میان برای اتصال هند به ایران، آسیای مرکزی و این شبکه اهمیت فزایندهای پیدا کرده است.کریدور شمال–جنوب سه شاخه اصلی دارد. شاخه غربی از ایران، آستارا و جمهوری آذربایجان به روسیه میرسد، شاخه دریای خزر بنادر شمال ایران را به بنادر روسیه مانند آستراخان متصل میکند و شاخه شرقی نیز از ایران، ترکمنستان و قزاقستان به روسیه میرسد. این تنوع مسیر باعث شده ایران برای انتقال کالا به روسیه به یک کشور واسط وابسته نباشد.اهمیت اقتصادی این کریدور در آن است که بخشی از کالاهای میان هند و خلیج فارس با روسیه و شمال اروپا دیگر مجبور نیستند مسیر طولانی اقیانوس هند، بابالمندب، دریای سرخ، کانال سوئز و مدیترانه را طی کنند. مراجع رسمی منطقهای زمان ترانزیت مسیر شمال–جنوب را در شرایط مناسب حدود 15 تا 25 روز اعلام کردهاند، هرچند زمان واقعی به نوع محموله، وضعیت مرزها، انتقال میان ریل و کشتی و تشریفات گمرکی بستگی دارد. موقعیت جغرافیایی ایران در این میان اهمیت ویژهای دارد، زیرا این …
