درباره ضرورت دقت در اظهارنظرهای مرتبط با تصمیمات شورای عالی امنیت ملی به قلم؛ محمد عطریان فر؛ عضو شورای مرکزی و معاون سیاسی دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی ایران
در روزهای اخیر، اظهاراتی از سوی برخی عزیزان، از جمله آقای محسن رضایی، درباره روند مذاکرات و توافق میان ایران و آمریکا مطرح شده که بهنظر میرسد، نیازمند دقت و تأمل بیشتری است. مسئله اصلی این نیست که درباره یک تصمیم یا توافق، دیدگاههای متفاوتی وجود داشته باشد؛ اختلافنظر و نقد، امری طبیعی و حتی ضروری است. مسئله آنجاست که اظهارنظرهای پراکنده و بعضاً متعارض، میتواند درباره تصمیمی که در چارچوب ساختار رسمی نظام اتخاذ شده، ابهام ایجاد کند.
باید توجه داشت که توافق مورد بحث، محصول یک اقدام فردی یا تصمیم یک دستگاه خاص نبوده است. این روند حاصل مجموعهای از گفتوگوها، رفتوبرگشتها و پیشنهادهای متقابل بود که در داخل کشور نیز با اطلاع و مشارکت مقامات مسئول دنبال شد. رهبری در جریان مذاکرات قرار داشتند و در نهایت، توافق ۱۴بندی تنظیم و به طرفین ارائه شد و مورد موافقت ایشان نیز قرار گرفت. این توافق سپس در شورایعالی امنیت ملی بررسی شد؛ شورایی که مجموعهای از عالیترین مقامات کشور، رؤسای سه قوه، فرماندهان نیروهای مسلح، وزرای کشور، خارجه و اطلاعات و نمایندگان رهبری در آن حضور دارند. روشن است که مصوبات این شورا نیز برای اجرا نیازمند تأیید و تنفیذ رهبری است.
بنابراین میان آنچه ممکن است افراد در مقام نظر و تحلیل درباره یک موضوع مطرح کنند و آنچه در ساختار رسمی کشور به تصویب رسیده و اجازه اجرا پیدا کرده است، باید تفکیک قائل شد. به همین دلیل، اظهارنظر درباره چنین موضوعاتی باید با دقت بیشتری صورت گیرد و نباید بهگونهای باشد که میان ارکان تصمیمگیری کشور تعارضی را تداعی کند که اساساً وجود ندارد.
ما در آن توافق نیز رویکردی کاملاً مرحلهای و مبتنی بر راستیآزمایی داشتیم. از میان ۱۴ بند، ۵ بند را بهعنوان گامهای نخست و معیار سنجش پایبندی طرف مقابل در نظر …
