به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، اختلال در مسیرهای دریایی ایران دیگر صرفاً یک مسئله در حوزه حملونقل و تجارت خارجی نیست؛ تداوم این وضعیت میتواند بهتدریج خود را در انبار بنادر، خطوط تولید کارخانهها، قیمت کالاها و حتی بازار اشتغال نشان دهد. در شرایطی که بخش قابل توجهی از صادرات و واردات کشور به مسیرهای دریایی وابسته است، محدود شدن این شریان تجاری، همزمان دو سمت تجارت خارجی را تحت فشار قرار داده است؛ از یک سو بخشی از محمولههای صادراتی در بنادر جنوبی دپو شده و از سوی دیگر، انتقال مواد اولیه و کالاهای وارداتی با محدودیت و افزایش هزینه مواجه شده است.
در این میان، تلاش برای انتقال بخشی از تجارت از مسیرهای زمینی و استفاده از کریدورهای منطقهای نیز با محدودیتهای جدی روبهروست؛ از ضعف ظرفیت ریلی و جادهای گرفته تا مسائل امنیتی و افزایش هزینه حمل. به این ترتیب، پرسش اصلی این است که اقتصاد ایران تا چه زمانی میتواند این اختلال را تحمل کند و مرز میان «اختلال در تجارت خارجی» و «بحران در تولید و تأمین کالا» کجاست؟
کیوان جعفری طهرانی، رئیس سابق امور بینالملل انجمن سنگآهن ایران و تحلیلگر ارشد بازار بینالملل، با ارائه تصویری هشدارآمیز از وضعیت تجارت خارجی، معتقد است اقتصاد ایران ظرفیت تحمل یک جنگ فرسایشی در حوزه تجارت و تأمین کالا را ندارد.
*****
*آقای جعفری طهرانی! اگر اختلال در مسیرهای دریایی و محدودیتهای تجاری ادامهدار شود، در افق سهماهه، ششماهه و یکساله چه اتفاقی برای اقتصاد کشور رخ خواهد داد؟
به نظر من اساساً نباید درباره ادامه این وضعیت برای شش ماه یا یک سال صحبت کرد؛ حتی ادامه اختلال برای سه ماه نیز میتواند اقتصاد کشور را فلج کند.
از زمان شروع جنگ در نهم اسفندماه، بیش از پنج ماه گذشته و در این مدت حجم قابل توجهی از صادرات کشور انجام نشده است. بخش قابل توجهی از محمولههای صادراتی در انبارهای بنادر جنوبی دپو شده و هزینههای سنگین انبارداری به صادرکنندگان تحمیل شده است.
از سوی دیگر، قیمتها در بازار جهانی زنجیره فولاد نیز کاهش پیدا کرده است. اگر این محمولهها سه الی پنج ماه قبل، یعنی در اسفند، فروردین یا اردیبهشت صادر میشدند، قیمت برخی محصولات نسبت به امروز بالاتر بود. برای مثال، در مورد کنسانتره …
