به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، استیون کوک در مقالهای برای اندیشکده شورای روابط خارجی آمریکا نوشت:
پاکستان، عربستان سعودی و ترکیه در ۷ اوت «توافق دفاعی مشترک مکه» را امضا کردند. سه کشور تاکنون متن رسمی این توافق را منتشر نکردهاند، اما گزارشها حاکی از آن است که آنها در عمل بر سر بندی مشابه ماده ۵ ناتو توافق کردهاند؛ یعنی حمله به یکی از اعضا، حمله به همه اعضا تلقی شود.
در ادامه این مطلب آمده: این تضمین امنیتی اهمیت زیادی دارد، زیرا عربستان سعودی و ترکیه را متعهد میکند در صورت وقوع جنگ در جنوب آسیا از پاکستان دفاع کنند. همچنین ظاهراً اگر اسرائیل و ترکیه در سوریه یا شرق مدیترانه وارد درگیری شوند، نیروهای سعودی و پاکستانی نیز باید به جنگ بپیوندند.
اما تنها ۴۸ ساعت پس از مراسم امضای توافق، نخستین آزمون آن فرا رسید.
انصارالله به یک پالایشگاه نفت آرامکوی عربستان در شهر جازان، در جنوب غربی کشور، حمله کردند.
عربستان از ۱۳ ژوئیه بهطور مستمر هدف حملات انصارالله قرار داشته، اما رهبران سعودی این بار از شرکای جدید خود درخواست کمک نکردند.
شاید دلیلش این باشد که سعودیها تهدید را جدی نمیدانند. اما احتمال بیشتری وجود دارد که رهبران عربستان معتقد نبودهاند رهبران ترکیه و پاکستان واقعاً تمایل داشته باشند وارد جنگ در شبهجزیره عربستان شوند.
با این حال، این موضوع از اهمیت توافق مکه کم نمیکند؛ زیرا اهمیت اصلی توافق در تضمینهای امنیتی آن نیست، بلکه در تغییری است که در نظم منطقهای خاورمیانه در حال وقوع است: تغییری که نقش رهبری چند دههای آمریکا را کاهش میدهد. پنج دهه نظم خاورمیانه تحت رهبری آمریکا
از دهه ۱۹۷۰، آمریکا نظمی منطقهای را ایجاد و رهبری کرده که کشورهای بحرین، مصر، اردن، مراکش، قطر، عربستان سعودی، ترکیه، امارات متحده عربی و بهطور عملی اسرائیل را در بر میگرفت.
کشورهایی مانند عمان و کویت نیز هرکدام نقشهای ویژهای در این معماری منطقهای داشتند.
این روابط باعث میشد واشنگتن بتواند اهداف اصلی خود در خاورمیانه را آسانتر و با هزینه کمتری دنبال کند:
جلوگیری از تهدید علیه جریان آزاد نفت
کمک به تأمین امنیت اسرائیل
جلوگیری از اینکه یک کشور یا ائتلافی از کشورها …
