به گزارش سرمایه و بورس، بازار مسکن ایران در سالهای اخیر تنها با رکود معاملات، افت قدرت خرید و رشد قیمتها مواجه نبوده، بلکه نقشه جغرافیایی سرمایهگذاری ساختمانی نیز دستخوش تغییر شده است. کاهش جذابیت ساختوساز در تهران، افزایش هزینه زمین و ساخت، افت حاشیه سود سازندگان و تضعیف توان خرید خانوارها، بخشی از سرمایهگذاران و فعالان ساختمانی را به سمت شهرهای پیرامونی، مناطق گردشگری و حتی خارج از مرزهای کشور سوق داده است؛ روندی که میتواند جایگاه سنتی تهران بهعنوان موتور محرک بازار مسکن را با چالش مواجه کند.
در همین حال، کاهش مستمر تولید مسکن و انباشت شکاف میان عرضه و تقاضا، نگرانیها درباره آینده این بازار را تشدید کرده است. بسیاری از کارشناسان معتقدند ادامه این روند، علاوه بر تغییر الگوی ساختوساز، میتواند به کوچکتر شدن واحدهای مسکونی، افزایش مهاجرت به حاشیه شهرها، خروج سرمایه از بخش ساختمان و تشدید بحران دسترسی خانوارها به مسکن منجر شود.
در همین راستا، در گفتوگو با بیتالله ستاریان، کارشناس بازار مسکن، به بررسی دلایل تغییر جغرافیای سرمایهگذاری ساختمانی، پیامدهای کاهش ساختوساز در تهران، آینده تولید مسکن، سرنوشت سازندگان خرد و الزامات اصلاح سیاستهای بخش مسکن پرداخته است.
*****
*آقای ستاریان! طی چند سال اخیر شاهد تغییر قابلتوجه در جغرافیای بازار مسکن بودهایم؛ از یکسو به دلیل کاهش قدرت خرید، بخشی از خانوارها از تهران به شهرهای پیرامونی و حاشیهای مهاجرت کردهاند و از سوی دیگر، بسیاری از سازندگان نیز به دلیل افزایش قیمت زمین، کاهش حاشیه سود و دشوارتر شدن ساختوساز در تهران، سرمایهگذاری خود را به شهرهای شمالی، مناطق گردشگری و حتی برخی کشورهای منطقه منتقل کردهاند. به نظر شما این جابهجایی همزمان تقاضا و سرمایه تا چه اندازه در کاهش ساختوساز تهران نقش داشته و آیا میتوان گفت مرکز ثقل بازار مسکن ایران در حال خروج از پایتخت است؟
اقتصاد مسکن و مسائل مرتبط با بخش مسکن، بهشدت با اقتصاد کلان و حتی اقتصاد سیاسی گره خورده است؛ زیرا سرمایهگذاری در این بخش عمدتاً سرمایهگذاریهای کلان است. در نتیجه، هر زمان که در آن حوزهها اختلالی ایجاد شود، این اختلال بهطور طبیعی به بخش مسکن نیز سرایت میکند و این بخش را نیز دچار آسیب میکند. به عبارت دیگر، …
