به گزارش شهرآرانیوز؛ در ادبیات دیپلماسی، گاهی آنچه گفته نمیشود، مهمتر از آن چیزی است که در برابر دوربینها بیان میشود. نشست خبری این هفته اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه، از همین جنس بود؛ نشستی که در ظاهر با پرسشهایی پراکنده درباره مذاکرات، تنگه هرمز، عراق، لبنان، یمن، اوکراین، دریای خزر، چین و روابط منطقهای همراه شد، اما در لایهای عمیقتر، تصویری منسجم از راهبرد تازه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران ارائه داد؛ راهبردی که نشان میدهد تهران، دستکم در مقطع کنونی، بیش از آنکه خود را درگیر بازسازی مسیر گفتوگو با واشنگتن بداند، در پی مدیریت پیامدهای یک نظم امنیتی تازه در غرب آسیاست.
برای درک اهمیت این نشست، باید از سطح تیترهای خبری فاصله گرفت. اگر هر پاسخ بقایی را بهعنوان یک خبر مستقل ببینیم، خروجی چیزی جز مجموعهای از مواضع تکرارشونده درباره آمریکا، رژیم صهیونیستی، مذاکرات و تحولات منطقه نخواهد بود؛ اما زمانی که پاسخها در کنار یکدیگر قرار میگیرند، الگویی آشکار میشود که از تغییر در اولویتهای دستگاه دیپلماسی حکایت دارد.
در سالهای گذشته، تقریباً همه نشستهای سخنگوی وزارت امور خارجه حول یک محور میچرخید؛ «مذاکرات با آمریکا در چه وضعیتی قرار دارد؟» حتی زمانی که موضوع نشست پروندههای منطقهای بود، در نهایت افکار عمومی منتظر شنیدن نشانهای از احیای گفتوگوها یا توافقی تازه با غرب میماند. این بار اما صحنه متفاوت بود.
بقایی، نه تنها چندین بار تأکید کرد که مذاکرهای با آمریکا در جریان نیست، بلکه کوشید مرکز ثقل نشست را به موضوعی دیگر منتقل کند؛ مذاکرات ایران و عمان درباره امنیت کشتیرانی در تنگه هرمز. او حتی زمانی که درباره ادعای دونالد ترامپ یا میانجیگری کشورهای مختلف سؤال شد، بار دیگر به عمان بازگشت و از گفتوگوهایی سخن گفت که نه بر سر پرونده هستهای، بلکه درباره ایجاد مسیر ایمن دریانوردی متمرکز است.
این جابهجایی موضوع، در نگاه نخست شاید تنها تغییری در دستور کار رسانهای به نظر برسد، اما در واقع بازتاب تغییری عمیقتر در نوع نگاه تهران به محیط پیرامونی است. اگر در یک دهه گذشته، پرونده هستهای و مناسبات با قدرتهای غربی ستون اصلی سیاست خارجی ایران محسوب میشد، اکنون به نظر میرسد حفظ امنیت خطوط انرژی، کنترل بحرانهای منطقهای، مدیریت …
![[علی دارابی] گرفتار دولت در دولت نشویم!](/news/u/2026-08-23/ettelaat-dxse1.jpg)