به گزارش شهرآرانیوز، عراقچی که سابقه حضور در تیم مذاکرهکننده هستهای و مذاکرات منتهی به برجام را دارد، در دولت چهاردهم با بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید، احیای سیاست فشار حداکثری و افزایش احتمال تقابل نظامی مواجه شد. مذاکرات غیرمستقیم تهران و واشینگتن از فروردین ۱۴۰۴ آغاز شد، پنج دور ادامه یافت و در نهایت با آغاز جنگ متوقف شد.
از آن زمان، وزارت خارجه عملاً با مأموریتی متفاوت مواجه شد؛ مأموریتی که دیگر فقط دستیابی به توافق هستهای نبود و موضوعاتی مانند مدیریت بحران، رایزنی منطقهای، امنیت انرژی و تنگه هرمز را نیز دربر گرفت. با این حال، پرسش اصلی درباره کارنامه عراقچی همچنان پابرجاست: این حجم از فعالیت دیپلماتیک تا چه اندازه توانسته به نتیجهای پایدار و قابل اندازهگیری تبدیل شود؟ مذاکره با آمریکا؛ پنج دور گفتوگو، بدون توافق
مذاکرات ایران و آمریکا در فروردین ۱۴۰۴ با میانجیگری عمان آغاز شد. عراقچی در طرف ایران و استیو ویتکاف در طرف آمریکا، مذاکرات را به شکل غیرمستقیم پیش بردند و پنج دور گفتوگو در عمان و رم برگزار شد.
در جریان مذاکرات، اختلاف بر سر سطح و آینده غنیسازی به یکی از اصلیترین نقاط اختلاف تبدیل شد. تهران بر حفظ حق غنیسازی تأکید داشت و واشینگتن خواستار محدودیتهای جدیتر بر برنامه هستهای ایران بود.
عراقچی پس از دور پنجم مذاکرات، گفتوگوها را حرفهای توصیف کرد، اما همزمان تأکید داشت که هنوز نمیتوان از توافق سخن گفت. او پیش از آن نیز اعلام کرده بود که پذیرش غنیسازی صفر برای ایران ممکن نیست.
از این منظر، ارزیابی مذاکرات دو سویه است. از یک سو، دستگاه دیپلماسی توانست پس از سالها، کانال مستقیم و مستمری برای گفتوگو با دولت جدید آمریکا ایجاد کند؛ از سوی دیگر، پنج دور مذاکره نتوانست شکاف اصلی میان دو طرف را به چارچوبی برای توافق تبدیل کند.
این ناکامی صرفاً به وزارت خارجه ایران مربوط نبود و اختلافات بنیادین میان تهران و واشینگتن، از غنیسازی تا تحریمها و تضمینهای مورد مطالبه ایران، نقش تعیینکننده داشت. با این حال، نتیجه عملی برای تهران روشن بود: مذاکرات پیش از دستیابی به توافق، زیر سایه اقدام نظامی قرار گرفت.
وقتی مذاکره جای خود را به جنگ داد …
