به گزارش شهرآرانیوز؛ پاسخ این را که چرا پایان مرداد هرسال میزبان نامی است که ریشه در روزهای سخت جنگ دارد، باید در برگهای تقویم سال ۱۳۶۸ جستوجو کرد؛ همان سالی که با پایان یافتن جنگ تحمیلی، ضرورت یکپارچهسازی توان صنعتی و فنی نیروهای مسلح بیش از پیش احساس شد.
مجلسشورایاسلامی در ۳۱مرداد همان سال رأی به ادغام وزارت دفاع و وزارت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی داد و بدین ترتیب «وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح» متولد شد؛ نهادی که طراحی، تولید و تأمین تسلیحات و تجهیزات نیروهای مسلح را رسما زیر چتر خود گرفت.
اما حدود دودهه طول کشید تا این روز تاریخی صاحب عنوان رسمی شود. سال۱۳۸۹، به پیشنهاد وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، با موافقت فرماندهی وقت کل قوا و تصویب شورای فرهنگی عمومی کشور، ۳۱مرداد بهعنوان «روز صنعت دفاعی کشور» در تقویم رسمی ثبت شد؛ اما باید بدانیم که این روز، روز تجلیل از یک صنعت نیست؛ روز تجلیل از اراده ملتی است که در همه دورههای تاریخی تلاش کرده است چه با دست، دانش و اراده خود، چه با بومیسازی امکانات موجود دربرابر دشمنانش بایستد. در گزارش پیشرو مروری داشتهایم بر نخستین تلاشهای ایرانیان برای بومیسازی و ساخت اسلحه در دوران صفویه و افشاریه. * شروع ایرانیان با «تفنگ عجمی»
اگرچه زمان دقیق استفاده از باروت بهعنوان خرج پرتابه جنگی، بهطور دقیق تعیین نشده است، زمان استفاده از آن به قرن۱۴میلادی برمیگردد. تاریخچه استفاده از سلاح گرم در ایران به دوران حکومت صفویان باز میگردد. سلسله صفویه در سال۹۰۵قمری توسط شاه اسماعیل اول بر سر کار آمد که سلطنتش مقارن بود با دوران اقتدار دولت پرتغال.
پرتغالیها با دو هدف «قراردادن جزیره هرمز بهعنوان مرکز بازرگانی خویش» و نیز «تضعیف امپراتوری مقتدر عثمانی که خواسته پادشاهان عیسوی اروپا بود»، درصدد برآمدند که ارتش شاه ایران را با سلاح گرم آشنا کنند. پرتغالیها برای رسیدن به این منظور زبدهترین جوانان هنگ پنجهزارنفره پاسداران شاهی را که به «قورچیها» معروف بودند، انتخاب و آنها را به تفنگهای فتیلهای تجهیز کردند.
سلاحهای مرسوم سواره نظام این دوره شمشیر کج، یک جفت تپانچه، نیزه و تیر و کمان بود؛ ازاینرو شاهاسماعیلاول برای تعلیم تیراندازی با تفنگ به سربازانش، معلمان فرانسوی …
