بهرام ابراهیمی، بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون و از استادان شناختهشده بازیگری و فن بیان، این روزها با فیلم «زندهشور» به کارگردانی کاظم دانشی روی پرده سینماها حضور دارد؛ فیلمی تلخ و پرتنش با محوریت موضوع قصاص.
شهرآرانیوز به همین بهانه با بهرام ابراهیمی درباره نقشآفرینیاش در این فیلم، نگاهش به بازیگری و وضعیت سینمای اجتماعی ایران گفتوگو کرده است که در ادامه میخوانید.
شما علاوه بر تسلط آکادمیک بر فن بیان، در انتقال ظرافتها و لرزشهای درونی شخصیتها نیز توانایی ویژهای دارید؛ ویژگیای که بهخصوص در ایفای نقشهای تلخ و پیچیده بیش از پیش نمود پیدا میکند. چه شد که برای بازی در فیلم «زندهشور» با موضوع چالشبرانگیز «قصاص» و فضای پرتنش آن، این نقش را پذیرفتید؟
من و فرید سجادی حسینی نقش دو برادر را بازی میکنیم که خواهان قصاص نوه خود هستند. پیش از این فیلمهای «بیبدن» و «علفزار» ساخته کاظم دانشی را دیده بودم. او با وجود اینکه فیلمساز جوانی است، شناخت بسیار خوبی از سینما و بهویژه از ظرایف عاطفی طبقه متوسط جامعه دارد. معمولاً این قشر از خانوادهها درگیر چنین ماجراهایی میشوند و او بهخوبی میتواند این فضا و احساسات را به تصویر بکشد.
اتفاقاً موضوع قصاص در سالهای اخیر با دقت و تأمل بیشتری دنبال میشود. از نظر قانونی، بهویژه در قصاص نفس، فرصتهایی در نظر گرفته میشود تا خانواده اولیای دم از التهاب اولیه فاصله بگیرند و اگر تمایل داشتند، به گذشت برسند. قانون باید اجرا شود، اما در کنار آن، سازوکارهایی نیز برای بخشش پیشبینی شده است؛ از جمله پرداخت دیه، اگر خانواده بهجای گرفتن جان فرد، آن را بپذیرد. به نظرم این موضوع، سوژهای پیچیده و مهم است و کاظم دانشی نیز اشراف خوبی بر آن دارد. بیشتر گفتوگوهای من با کاظم دانشی درباره کلیت اثر و قواعد حاکم بر آن بود. مطمئنم که این فیلم از یک پشتوانه اجتماعی روشن و نمونههای واقعی بهره میبرد. البته نمیگویم تمام داستان عین واقعیت است، اما احساس میکنم بخشهایی از آن از دل پروندههای واقعی دادگستری الهام گرفته شده است.
این را هم بگویم که سه، چهار سال پیش در نمایش «الف لام ابد» به کارگردانی آرش دادگر بازی کردم؛ نمایشی که درباره قتلی عجیب و غیرمعمول بود و از این نظر، با چنین فضا و موضوعی بیگانه نبودم. …
