وحدت عامل پیدایش و ماندگاری جمهوری اسلامی است. وحدتی که در عین کثرت سلایق بر بستر فهم مشترک شکل میگیرد به تولید قدرتی میانجامد که در برابر هر قدرتی میتواند قد علم کند و پرچم پیروزی برافرازد. وحدت را البته باید قرنها قبل هم خواند در عظمت اسلام و مکتب پیامبر اعظم (ص) که از تودههای پراکنده حجاز، امتی ساخت سختتر از احجار.
همان میراث هروقت از سوی مسلمانان، درس روز و سرمشق رفتار به حساب آمد کتاب موفقیت هایشان هم صفحاتی فراوان خورد. یک فصل این کتاب ارجمند را ما خود ساخته و زیستهایم. با وحدت، بنیاد طاغوت را برانداختیم. با وحدت بنای عظمت ایران انقلابی را پایه گذاشتیم.
با وحدت از گردنههای سخت و دالانهای تنگ به سلامت عبور کردیم. تحریمها را، جنگهای چندگانه و هزارگونه شده را، محاصرههای سخت را پشت سر گذاشتیم. در همه این قدم ها، قوه پیش برنده وحدت حداکثری مردم بود. مردمی که با هر مذهب و دین و نژاد و زبان، «همدل» شدند و همراه تا راه همه بن بستها را بشکنند.
نه فقط شیعه و سنی که زرتشتی و مسیحی و یهودی هم به نام وطن یکپارچه شدند. شهدای والامقام با مذهبهای گوناگون گواه صادق این باور رشدیافته در قامت ملت رشید ایران بودند. امروزه باید بکوشیم که فعل «بود» را که ناظر به گذشته است به «است» تبدیل کنیم و خوانشی نو از این ظرفیت قدرت ساز داشته باشیم. آنچه امروز میتواند نگهدارنده تاریخ و تمدن ایران و سرفرازی انقلاب باشد بازهم همین وحدت است که هزارباره باید بر آن تأکید کرد. به ویژه که در «برهه بسیار حساس کنونی» که دشمن خونین دندان، چشم به منفذها دارد.
ببیند میتازد و از منفذ، معبر میسازد و از معبر، اتوبان. اتوبان را هم تا پاره پاره کردن وطن ادامه میدهد. تجربه زیسته بشری میگوید که تجزیه کشورها نتیجه تجزیه اذهان است. هر ملتی که خود و پندار خود را بزرگتر از میهن خویش بداند و ساحتی کلانتر نداشته باشد برای هم افزایی، باید خود را برای تجزیه جغرافیای خویش آماده کند تا تاریخ هم به ننگ نامشان را …
