مریم شیعه | شهرآرانیوز؛ سال۱۳۳۷ است. آدمها از این پایین برای آخرین بار به بنای قدیمی نقاره خانه نگاه میکنند. این بنا سال هاست که در ضلع شرقی صحن عتیق، بر فراز ایوان ایستاده است و صدای طبل و کرنا از بالای آن، طلوع و غروب را به شهر خبر میدهد. اینجا بخشی از سیمای آشنای حرم است. حالا کارگران با بیل و کلنگ راهی میشوند تا بنای قدیمی را با نقاره خانهای نو جایگزین کنند. فرمان ساخت بنای جدید از سوی نایب التولیه وقت آستان قدس رضوی آمده است.
او ابتدا میخواهد ساختمان پیشین را تخریب و بعد تعمیرات جدی طاق سردر را دنبال کند. نقارهها نمیتوانند چند سال خاموش بمانند. آیینی که صبح و عصر با زندگی مردم مشهد پیوند خورده است، باید ادامه پیدا کند. به همین دلیل، محل موقتی برای نقاره زنان فراهم میشود. آنها با داربستی بر فراز ایوان عباسی میایستند و دوباره طبلها و کرناها به صدا درمی آیند.
در آن سالها آستان قدس مجموعهای گسترده از موقوفات، زمینهای کشاورزی، ساختمان ها، خادمان و امور مالی را در اختیار دارد و اداره آن، هم به شناخت دستگاه دیوانی نیاز دارد و هم به درک حساسیت مکانی که میلیونها نفر آن را خانه امید خود میدانند. هر تصمیم عمرانی در حرم میتواند سیمای تاریخی بنا را تغییر دهد و هر تغییر باید در مجاورت ضریح، رواق ها، مدرسهها و صحنهایی انجام شود که خاطره چند قرن را در خود نگه داشتهاند و او به همه این حساسیتها مسلط است. از لندن تا مشهد
سیدفخرالدین شادمان در سال۱۲۸۶ در تهران به دنیا آمد. پدرش، حاج سید ابوتراب، واعظی شناخته شده بود. شادمان، بچه اول خانوادهای با شش فرزند، تحصیلات خود را در مدارس میرزاصالح و خان مروی آغاز کرد. صرف ونحو و ادبیات عرب، فقه و مباحث اسلامی را نزد استادانی، چون سیدمحمود حیات شاهی و شیخ محمدتقی نهاوندی آموخت و سپس به مدارس جدید، ازجمله کمال، تدین و دارالفنون، راه یافت.
این رفت وآمد میان آموزش سنتی و جدید بعدها به یکی از محورهای اصلی اندیشه اش تبدیل شد. او نه میخواست ایران در گذشته متوقف بماند و نه معتقد بود راه پیشرفت از تقلید ظاهری اروپا میگذرد. پیش از آنکه این مسئله را در کتاب هایش صورت بندی کند، خودش هر دو جهان را تجربه کرده بود.
در سال۱۳۰۶ از مدرسه عالی حقوق تهران فارغ التحصیل شد. در همین سالها تدریس کرد و …
