به گزارش شهرآرانیوز؛ در همهچیز غمی هست/ حتی در هدیهای که باز میشود؛ سهیلا دیزگلی با مجموعه شعر سپید «صندلی شماره هفت» و بعد از گذشت حدود دو دهه از چاپ اولین دفتر شعرش، با عنوان «ما در دندانهایمان حبس میشویم» به بازار نشر ادبیات آمده است و جهان ذهنیاش را در شعرهایی برگرفته از زندگی امروز و در فضایی واقعگرا با مخاطب به اشتراک گذاشته است.
سهیلا دیزگلی، هم شاعر و است و هم نقاش، شاعری که هر بار از دریچهای متفاوت به تصویرگری جهان مینشیند و جایی که رنگ نمیتواند بهتنهایی بیانگر روح متلاطمش باشد، برای بیان آنچه میخواهد و درک میکند، از ابزار کلمه بهره میبرد.
شاعری که بیشتر محتوا و حرفی که میخواهد در شعر بزند برایش مهم است و میتوان گفت محتوا را بر فرم ترجیح میدهد. او در این مجموعه روایتگر رنجهای بسیاری است و پشت هر کدام از شعرهای این مجموعه، داستانی جریان دارد که در عین اینکه واقعی است، سیاه و تاریک هم هست. چنانکه حتی یاد و خاطره هم برایش، چون بیماری است. یادت، چون تبی طولانی/ افتاده به جان زندگیام …
