از چمران تا نصیرزاده؛ روایت چهار وزیر دفاع که بخشی از اقتدار تسلیحاتی ایران را ساختند

به گزارش شهرآرانیوز، ۳۱ مرداد در تقویم رسمی ایران «روز صنعت دفاعی» نام گرفته است؛ مناسبتی که ریشه آن به سال ۱۳۶۸ و تشکیل وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح از ادغام ساختارهای دفاعی پس از جنگ تحمیلی بازمی‌گردد؛ وزارتخانه‌ای که مأموریت طراحی، تولید و تأمین تجهیزات نیروهای مسلح را برعهده گرفت و از سال ۱۳۸۹ این روز به‌طور رسمی در تقویم کشور ثبت شد.

در میان همه وزیرانی که طی چهار دهه بر کرسی این وزارتخانه نشسته‌اند، چهار نام جایگاهی متفاوت دارند؛ مصطفی چمران ، جواد فکوری ، موسی نامجو و عزیز نصیرزاده ؛ چهار وزیر دفاع که هر کدام در مقطعی از تاریخ جمهوری اسلامی، هم در ساخت قدرت دفاعی نقش ایفا کردند و هم خود در مسیر دفاع از کشور جان باختند. چمران؛ آغاز خودکفایی از دل میدان نبرد

اگر قرار باشد نقطه آغاز روایت صنعت دفاعی ایران را در یک چهره خلاصه کرد، بسیاری آن را به نام مصطفی چمران گره می‌زنند.

وزارت دفاع او تنها چند ماه طول کشید، اما همین دوره کوتاه، با تغییر نگاه به تجهیزات و تکیه بر ابتکارهای بومی همراه شد. وزارت دفاع در سال‌های بعد نیز بارها از چمران به‌عنوان پایه‌گذار «رویکردهای نوین و بومی در صنعت دفاعی» یاد کرده است؛ رویکردی که در سال‌های ابتدایی جنگ، بیش از هر چیز بر استفاده از توان داخلی و خلاقیت نیروهای ایرانی استوار بود.

چمران در ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ در دهلاویه بر اثر اصابت ترکش خمپاره شهید شد؛ جایی که میان مسئولیت وزارت و حضور در خط مقدم فاصله‌ای قائل نبود. فکوری؛ فرمانده‌ای که صنعت و عملیات را به هم پیوند زد

کمتر از چهار ماه پس از شهادت چمران، جواد فکوری نیز به جمع وزیران شهید دفاع پیوست.

او که پیش از وزارت دفاع فرمانده نیروی هوایی ارتش بود، در یکی از حساس‌ترین مقاطع جنگ، نقش مهمی در هماهنگی ظرفیت‌های صنعتی و عملیاتی نیروهای مسلح ایفا کرد؛ دوره‌ای که تأمین قطعات هواپیماها، حفظ آمادگی ناوگان هوایی و استفاده از توان داخلی برای نگهداری تجهیزات، به یکی از ضرورت‌های جنگ تبدیل شده بود.

فکوری هفتم مهر ۱۳۶۰ هنگام بازگشت از جبهه آبادان، در سانحه سقوط هواپیمای سی-۱۳۰ همراه با جمعی از فرماندهان ارشد نظامی به شهادت رسید؛ حادثه‌ای که یکی از تلخ‌ترین روزهای تاریخ نیروهای مسلح …