وحدت در لغت به معنای یکی بودن، یگانگی و هماهنگ بودن اجتماع است؛ مسئلهای که عقل و فطرت انسانی آن را ستایش میکند؛ صراط مستقیمی که قرآن، احادیث و سنت پیامبر (ص) و یارانش، مبین آن است و مخالفت با آن، مخالفت با سخن خداوند و کفر محسوب میشود. همه انسانها یکسان هستند و اوامر و نواهی الهی با فعل جمع، بیان شده است که نشان از یکسانبودن همه مردم دربرابر آن دارد.
به همان میزان که از توحید و یگانگی خداوند سخن به میان آمده، از وحدت نیز سخن گفته شده است. افزونبر آن، اختلاف و تفرقه و دوری از وحدت، عامل ضعف و از بین رفتن عظمت و شوکت جامعه اسلامی، قلمداد و بهشدت از آن نهی شده است و به افرادی که عامل از میان رفتن وحدت در جامعه هستند، نیز وعده عذاب الهی داده شده است.
در آیه ۱۰۳ سوره مبارک آلعمران، بهصراحت امر به وحدت شده و باز در آیه ۶۴ همین سوره، وحدت نهتنها در جامعه اسلامی، بلکه درمیان اهل کتاب نیز امری مسلم و ضروری، معرفی شده است.
با وجود همه این تأکیدها، نهتنها در جامعه اسلامی که در جامعه شیعی و در داخل کشور نیز شاهد هستیم که گاهی همه این تأکیدها و دستورات بر حفظ وحدت، به هیچ انگاشته میشود و افراط و تفریط، موجب میشود که «انارجلگویی» و خودبینی، جای آن را بگیرد و باز متأسفانه این موارد را افرادی مطرح میکنند که خود را منتسب به دین و عالم دینی میدانند؛ عالمی که البته گویا عاملبودن آن، محل تردید است.
…
