در میان خاطرات ۲۱ سال خبرنگاری، تصاویری از بزرگان سینما همچنان میدرخشند؛ از نگاه مهربان علی نصیریان و لبخند جمشید مشایخی گرفته تا پیگیری بیش از یک سال برای انجام گفتوگو با مجید مجیدی. یکی از خاطراتی که هنوز هم در فضای مجازی مورد توجه قرار میگیرد، مصاحبهام با حامد بهداد در جشنواره فیلم فجر است؛ و در مقابل، غمی که همچنان در گوشهای از قلبم باقی مانده، فقدان ناگهانی هنرمندان و دوستانی چون حمیده خیرآبادی، ماهچهره خلیلی و آزاده نامداری است.
اما در میان این سکانسهای شیرین، سکانسهای تلخی هم وجود دارد؛ سکانسهایی که دوربین هیچگاه آنها را ضبط نکرده است: دردهای جسمی، از آرتروز گردن و دیسک کمر گرفته تا دردهای معیشتی که سالهاست بخش جداییناپذیر زندگی بسیاری از خبرنگاران شده است.
آیا واقعیت این است که خبرنگار باید میان رسالت حرفهای و امنیت شغلی، یکی را قربانی کند؟
ما در روزهای جنگ، با وجود قطعی اینترنت و نبود درآمد، از رسالت خود دست نکشیدیم؛ اما امروز، در اوج پیشرفت فناوری و توسعه ابزارهای ارتباطی، با دستمزدی مواجهیم که گاه حتی کفاف تأمین اجارهخانه را هم نمیدهد.
آقای وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی! تبریکهای رسمی و مبالغ ناچیزی که به مناسبت «روز خبرنگار» به حساب ما واریز میشود، گرهی از مشکلات زندگی باز نمیکند. ما به چند گیگابایت اینترنت یا یک پیام تبریک نیاز نداریم؛ ما به امنیت شغلی …
