همکاری ارمنستان در کریدورهای شرقی-غربی موجب نزدیکی این کشور به محور آتلانتیکی شده است و این امر پیامدهای جدی بر روابط آن با تهران و مسکو دارد؛ از همین رو ایران با تقویت کریدورهای شمالی-جنوبی و توسعه بندر چابهار میتواند تأثیر آن را تا حدودی کاهش دهد.
در ماههای اخیر تغییر رویکرد ارمنستان در سیاست خارجی به یکی از موضوعات مهم در قفقاز جنوبی تبدیل شده است. اهمیت این منطقه در سالهای اخیر به دلیل افزایش ژئواکونومیکی آن بهویژه در حوزه کریدورها تجاری و انرژی دوچندان شده و از همین رو توجه قدرتهای منطقه و فرامنطقهای بهویژه ایالات متحده را به خود جلب کرده است.
از سوی دیگر، دولت ارمنستان پس از شکست در جنگ دوم قرهباغ و واگذاری منطقه به جمهوری آذربایجان سطح روابط خود با مسکو را تقلیل و روی به غرب آورده است. این امر پرسشهای بسیاری در مورد چشمانداز منطقه و ارمنستان را مطرح میکند که میتواند پیامدهای ژئوپلیتیکی عمیقی داشته باشد. این همکاری بهویژه در موضوع کریدور «زنگزور/ ترامپ» و گسترش همکاریهای معدنی با ایالات متحده نمود بیشتر دارد. باید توجه داشت که این همکاری در مرز ایران و همچنین حیاط خلوت روسیه میتواند پیامدهای جدی برای منطقه داشته باشد.
از تریپ تا معدن
دولت ارمنستان با وجود ارتباط نزدیک اقتصادی و امنیتی با روسیه و ایران خود را در بزنگاه تاریخی برای تداوم این رابطه میبیند. این کشور در سالهای اخیر شرایط نامناسب اقتصادی را تجربه کرده که دلیل اصلی آن انسداد مرزها از سوی ترکیه، آذربایجان و برخی مشکلات با گرجستان است. درواقع، تنها مرز زمینی باز و اقتصادی این کشور با ایران است که این امر توانسته بخشی از مشکلات اقتصادی این کشور را تعدیل کند. با این وجود، بر اساس استدلال دولت پاشینیان، روند تحولات به گونهای است که باید جایگاه ارمنستان در تجارت منطقهای بهویژه کریدورهای تجاری را بازتعریف کند که ابتکار «چهارراه صلح» در پاسخ به این امر طراحی شده است. در سالهای اخیر، به دلیل انسداد مرزهای این کشور با جمهور آذربایجان و ترکیه تقربیا از همه پروژههای تجاری و انرژی منطقه حذف شده و خطوط لوله انتقال نفت و گاز و نیز راهگذرهای مانند مسیر میانی با دور زدن ایروان از گرجستان به ترکیه و سپس اروپا متصل میشوند. همچنین بخوانید: تهران با تهدید جنگ هم …
