چهار روز از فاجعهای میگذرد که منطقه مرزی نپال و تبت را لرزاند؛ فروپاشی یخچال طبیعی در ارتفاعات هیمالیا، موجی عظیم از گلولای، سنگ و یخ را به پاییندست روانه کرد و روستاها، پلها، جادهها و تأسیسات زیربنایی را در مسیر رودخانه تریشولی با خاک یکسان کرد. اما در میان تمام اعداد و ارقامی که از این فاجعه منتشر میشود، یک عدد بیش از همه ذهنها را به خود مشغول کرده است: ۱۹۲۴ نفر مفقود. این عدد نه فقط یک آمار، بلکه معمایی است که هر ساعت پیچیدهتر میشود. چرا با گذشت بیش از ۷۲ ساعت از حادثه، سرنوشت هزاران نفر همچنان در هالهای از ابهام باقی مانده است؟ پاسخ این پرسش را باید در تلفیقی از عوامل جغرافیایی، لجستیکی، انسانی و حتی طبیعی جستوجو کرد. ۱۹۲۴ مفقود؛ رقمی که هر ساعت تغییر میکند
بر اساس آخرین دادههای پلیس نپال که تا ساعت ۶ صبح روز شنبه ۲۹ اوت (۷ شهریور) بهروزرسانی شده، دستکم ۱۹۲۴ نفر در جریان سیل ویرانگر روز چهارشنبه در نپال مفقود شدهاند. این رقم شامل گروههای مختلفی است که هرکدام داستان جداگانهای از این فاجعه را روایت میکنند. گروه مفقودان تعداد کارگران پروژههای برقآبی ۹۳۳ گردشگران خارجی ۵۱۷ نیروهای امنیتی ۸۶ مسافران نپالی ۱۲۷ سایر شهروندان نپالی ۲۶۱ مجموع ۱۹۲۴
منبع: سازمان مدیریت بحران نپال (NDRRMA) – روز شنبه ۷ شهریور ۱۴۰۵
اما این رقم فقط بخشی از ماجراست. در سمت چین نیز ۵۵۴ نفر در منطقه گیرونگ (Gyirong) تبت مفقود شدهاند که مجموع مفقودان دو طرف مرز را به بیش از ۲۴۰۰ نفر میرساند.
با این حال، آنچه این آمار را به معمایی پیچیده تبدیل میکند، ناهماهنگیهای چشمگیر در گزارشهای رسمی است. برخی منابع از ۲۴۸۲ مفقود در دو طرف مرز خبر دادهاند، در حالی که منابع دیگر رقمهای متفاوتی را مطرح میکنند. این ناهماهنگی نه از سرِ بیدقتی، بلکه بازتابی از پیچیدگی بیسابقه عملیات شناسایی در یکی از صعبالعبورترین مناطق کره زمین است. چرا سرنوشت مفقودان در هالهای از ابهام است؟ ۱. گستره جغرافیایی فاجعه؛ از هیمالیا تا دشتهای هند
سیلاب مهیبی که از ارتفاعات هیمالیا سرازیر شد، مسیری بیش از ۱۰۰ کیلومتر را طی کرد و از منطقه راسووا در شمال نپال تا دشتهای چیتوان در جنوب را درنوردید. پیکرهای قربانیان نه فقط در هشت …
