ماجرای آمادهسازی تیم ملی امید برای بازیهای آسیایی ناگویا از مدتها قبل با اما و اگر همراه بود. در شرایطی که وزارت ورزش بر حضور این تیم در بازیها تأکید داشت، سیاست اولیه کمیته ملی المپیک مسیر دیگری را ترسیم میکرد؛ قرار بود تیمهایی که در بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی ریاض ۲۰۲۵ عملکرد قابل قبولی ندارند، از اعزام به بازیهای آسیایی بازبمانند.
در نهایت اما با تعامل وزارت ورزش و فدراسیون فوتبال، حضور تیم امید در ناگویا قطعی شد و برنامه آمادهسازی این تیم در دستور کار قرار گرفت.
مشکل اصلی از همان ابتدا زمان بود. حسین عبدی تنها حدود چهار ماه پیش از آغاز بازیهای آسیایی به عنوان سرمربی تیم امید انتخاب شد. البته این مربی یک امتیاز مهم داشت؛ او پیش از آن در تیمهای زیر ۱۷ و زیر ۲۰ سال با بخش قابل توجهی از بازیکنان فعلی کار کرده بود و شناخت نسبی از نسل جدید فوتبال ایران داشت.
عبدی در خرداد و تیر تلاش کرد این زمان محدود را از دست ندهد. اردوهای متوالی برگزار شد، بازیکنان مختلف زیر نظر قرار گرفتند و کادر فنی تلاش کرد ساختار تیمی موردنظر خود را شکل دهد.
اما با شروع لیگ برتر، روند آمادهسازی با یک مانع جدی روبهرو شد.
وقتی لیگ به تیم امید فرصت نداد
با آغاز مسابقات لیگ برتر، طبیعی بود که باشگاهها تمایل داشته باشند بازیکنان خود را در اختیار تیمهایشان نگه دارند. قرار بود این مشکل با یک راهکار مشخص حل شود؛ سازمان لیگ و باشگاهها باید شرایطی فراهم میکردند تا پیش از اعزام تیم امید به ناگویا، بازیکنان برای مدت کوتاهی در اختیار حسین عبدی قرار بگیرند.
این اردو قرار بود آخرین فرصت برای هماهنگ شدن تیم با ترکیب کامل باشد؛ فرصتی برای مرور برنامههای تاکتیکی و رسیدن به هماهنگی لازم پیش از ورود به مسابقات.
اما زمانبندی هفتههای پنجم تا هفتم لیگ برتر عملاً این برنامه را تحت تأثیر قرار داده است. طبق برنامه فعلی، مسابقات لیگ تا دو روز پیش از آغاز رقابتهای آسیایی ادامه خواهد داشت؛ یعنی همان بازهای که باید صرف آمادهسازی نهایی امیدها شود، به مسابقات باشگاهی اختصاص پیدا کرده است.
اینجا دیگر نمیتوان همه تقصیر را متوجه باشگاهها کرد.
باشگاهها مقصر اول نیستند
طبیعی است که باشگاهها منافع خود را دنبال کنند. آنها تیمهای …
